Spoorloos

Frankrijk?, 196-1975? Photax III; Boyer Serie VIII; 6x9, Bakeliet, Paris, 1947. 1/100 sec, 1/25 sec. B.

Op de Fotograficabeurs in Hilversum liep ik op 12 november j.l tegen een zeldzaam fototoestel aan. Een Photax III met Boyer serie VIII lens. Een bakeliete camera die tussen 1947 en 1951 is gemaakt in Frankrijk voor 6x9 films. Er zitten maar drie instellingen op: 1/100 sec, 1/25 sec en B(tijd). Omdat ik een tik heb van oude camera's heb ik hem samen met nog enkele oude andere exemplaren gekocht.

Thuisgekomen bleek dat er nog een rolletje in zat, belicht en wel. En dat maakt een mens natuurlijk nieuwsgierig. Wat zou er op staan?

Het is een kleurenrolletje. De eerste kleurenrolletje kwamen rond 1960 op de markt. Het is dus van na die tijd. Ik heb het rolletje aangeboden bij de Hema, maar kreeg het na een week weer terug met de mededeling "..dat deze film al vele jaren niet meer wordt verkocht en het proces om dit rolletje te ontwikkelen niet meer bestaat. Ook is de film niet te ontwikkelen volgens een vervangend proces".  Wat nu. Ik heb even overwogen om het naar een vaklab te sturen. Wellicht weet men er daar nog wel raad mee. Maar ik zou het ook zelf kunnen proberen. Ik heb de chemicaliën voor het ontwikkelen van zwart-witfilms nog in de doka staan. Weliswaar zo'n 15 jaar oud, maar ik heb ze onlangs nog getest en het werkte nog.

Gisteren ben ik de doka ingegaan en heb met het zwart-wit-proces dit rolletje ontwikkeld, waarbij ik de ontwikkeltijd iets naar boven heb aangepast. Zie hier het resultaat.

Ik schat dat de foto na 1960 en voor 1975 is genomen ergens aan een meer in Frankrijk. Maar dat is natuurlijk gokken. Aannemende dat deze twee mannen toen ca. 18 jaar waren zouden ze nu tussen de 60 en 75 jaar oud moeten zijn. Een speld in een hooiberg natuurlijk. Maar wie weet. Komen ze u bekend voor?

Marianne

Weesp, februari 2017. 

Sony Cybershot DSC-RX100 III; Zeiss Vario-Sonnar 8.8-27.7 mm f/1.8-2.8; 13 mm; f/11; 1/25 sec; ISO 400

                               
Ik had natuurlijk even kunnen aanbellen bij dit huis in Weesp om te vragen wat de achtergrond en betekenis is van dit deurluikje. Maar ja, dat doe je niet. Ik heb wel een tijd voor de deur gestaan om het te fotograferen. Nou ja, dan had je net zo goed even kunnen aanbellen, zult u zeggen. Ja, misschien hebt u wel gelijk.

Nu moet ik het doen met mijn eigen fantasie en een eigen antwoord vinden op de vraag: wat stelt het voor?

Jaren geleden heb ik mij verdiept in de Patafysica en dat komt mij nu te pas.

De "Patafysica" dames en heren, is de wetenschap die zich verdiept in het vinden van een denkbeeldige oplossing. De Patafysica, aldus Alfred Jarrie (1873-1907), zoekt naar de wetmatigheid van de uitzondering, met een bijzondere belangstelling voor het epifenomeen en de afwijking. De Nederlandse Academie voor Patafysica, "de NAP", legt het zo uit: "Patafysica exploreert het universum dat parallel loopt met de officieel erkende wereld. Patafysici trekken door de wereld met belangstelling voor alles wat op hun weg komt. Ze leggen wilde verzamelingen aan, ordenen zonder tot een orde te geraken, en laten een spoor van denkbeeldige constructies achter. Patafysici verkennen gebieden die aan de kaarten van de reguliere wetenschap ontsnappen."

Volgens die wetenschap, de Patafysica, is dit dus: Marianne. Sinds 1792 het symbool van de Franse vrijheidsstrijd. Nadat de Fransen haar als symbool voor de vrijheid hadden gekozen bedacht de Bataafse republiek daarop haar eigen "stedenmaagd" en daar is dit het symbool van: de Nederlandse Marianne. De trots van onze natie en nog steeds te vinden op een voordeur in het oude monumentale vestingstadje Weesp.