Over de kat en de scooter

Ik denk dat hier een verhaal in zit. 

Over een kat die verbaasd is dat wel de scooter er staat, maar dat het baasje er niet bij is. Dat kan natuurlijk van alles betekenen.

Ik heb al eens eerder geschreven over de parafysica.

"Patafysici trekken door de wereld met belangstelling voor alles wat op hun weg komt. Ze leggen wilde verzamelingen aan, ordenen zonder tot een orde te geraken, en laten een spoor van denkbeeldige constructies achter."

Dus, wat zou hier achter kunnen zitten is de vraag. Laat de fantasie maar gaan.

Eeuwig leven

Ede, maart 2018. Nikon D800; AF-S Nikkor 24-70 mm f/2.8 G ED IF; 70 mm; f/16; 1/32 sec; ISO 800

Derde leven, stond er bij op het bordje in het museum De Fietser in Ede. Eerst als kinderfiets, toen als fiets voor een volwassene, daarna in het museum.


Dit zadel zou zomaar toebehoord kunnen hebben aan de fiets van mijn vader. Als 12 jarig jongetje fietste hij in de jaren '40 op een fiets met een bagagerek voorop door Lekkerkerk om daar spullen rond te brengen. Ik weet niet precies wat het was. Misschien wel voor de plaatselijke bakker. Mijn vader was een klein van stuk, dus in het begin zullen er misschien blokken op zijn pedalen hebben gezeten. Later gingen die er af en kon hij, misschien een beetje kontje-wiegend, zonder pedalen verder.

Die fiets moet dus, net als mijn vader in die tijd, veel hebben meegemaakt. Je fietste toen niet voor de lol. In het gezin met acht kinderen moest iedereen zijn bijdrage leveren. Als boerenknecht, als hulp in de huishouding, als eerste bediende op de scheepswerf Duijvendijk, of als fietskoerier voor de boer of de plaatselijke bakker. Niets mis mee natuurlijk. Ik heb hem er nooit over horen klagen.

Wat mij betreft is het vierde leven van deze fiets dat hij nu hier fotografisch is vastgelegd. Vereeuwigd, zei men vroeger. Eigenlijk een eeuwig leven dus, net als mijn vader.

Marianne

Weesp, februari 2017. 

Sony Cybershot DSC-RX100 III; Zeiss Vario-Sonnar 8.8-27.7 mm f/1.8-2.8; 13 mm; f/11; 1/25 sec; ISO 400

                               
Ik had natuurlijk even kunnen aanbellen bij dit huis in Weesp om te vragen wat de achtergrond en betekenis is van dit deurluikje. Maar ja, dat doe je niet. Ik heb wel een tijd voor de deur gestaan om het te fotograferen. Nou ja, dan had je net zo goed even kunnen aanbellen, zult u zeggen. Ja, misschien hebt u wel gelijk.

Nu moet ik het doen met mijn eigen fantasie en een eigen antwoord vinden op de vraag: wat stelt het voor?

Jaren geleden heb ik mij verdiept in de Patafysica en dat komt mij nu te pas.

De "Patafysica" dames en heren, is de wetenschap die zich verdiept in het vinden van een denkbeeldige oplossing. De Patafysica, aldus Alfred Jarrie (1873-1907), zoekt naar de wetmatigheid van de uitzondering, met een bijzondere belangstelling voor het epifenomeen en de afwijking. De Nederlandse Academie voor Patafysica, "de NAP", legt het zo uit: "Patafysica exploreert het universum dat parallel loopt met de officieel erkende wereld. Patafysici trekken door de wereld met belangstelling voor alles wat op hun weg komt. Ze leggen wilde verzamelingen aan, ordenen zonder tot een orde te geraken, en laten een spoor van denkbeeldige constructies achter. Patafysici verkennen gebieden die aan de kaarten van de reguliere wetenschap ontsnappen."

Volgens die wetenschap, de Patafysica, is dit dus: Marianne. Sinds 1792 het symbool van de Franse vrijheidsstrijd. Nadat de Fransen haar als symbool voor de vrijheid hadden gekozen bedacht de Bataafse republiek daarop haar eigen "stedenmaagd" en daar is dit het symbool van: de Nederlandse Marianne. De trots van onze natie en nog steeds te vinden op een voordeur in het oude monumentale vestingstadje Weesp.