Waarover praten zij ...

Normaal gesproken ben ik helemaal niet zo nieuwsgierig van aard, .... maar ik wil wel graag alles weten. Waarover praten zij, bijvoorbeeld, hier op de wandelgalerij van kasteel , tegenwoordig gemeentehuis, van Brig.

Het ziet er heel gezellig uit. Dus een spannend gesprek zal het wel niet zijn. Hebben ze net een leuke vergadering gehad met de burgemeester van Brig? Of gaat het over het weekend, over het toeristenbeleid? Of over het weer?
Of hebben ze gewoon even een rookpauze. Ja, het zal dat laatste wel zijn.

Honni soit qui mal y pense

Toen in 1344 tijdens een bal de kousenband van de Gravin van Salisbury Joan van Kent, de schoondochter van koning Edward III, afzakte, was de koning zo galant om deze weer om haar been te gespen. Hij sprak daarbij de legendarische woorden: "Honni soit qui mal y pense", ofwel: "Wee diegene die hier kwaad van denkt".
Een andere versie van het verhaal is dat hij die kousenband om zijn eigen been zou hebben gedaan.

Hoe dan ook, bij die gelegenheid heeft hij tegen zijn hovelingen gezegd dat hij de kousenband "tot het meest gerespecteerde symbool in de christenheid zou maken". En zo ontstond de Orde van de Kousenband, die tot op de dag van vandaag een hoge Engelse ridderorde is. Bron: "Wikipedia".

In Brig in Zwitserland vinden ze kennelijk dat die uitspraak ook goed past als naam van een kroeg. En daar zullen veel gasten het wel mee eens zijn.

Wolken

Met onze Fotogroep Putten hebben we afgesproken om deze zomer wolken te gaan fotograferen.

Nu hebben we in Zwitserland de meeste dagen prachtig weer gehad, maar dit zagen we toch ook. Opdracht voltooid, zal ik maar zeggen.

Willem Tell

Of hij nou wel of niet heeft bestaan is nooit met zekerheid vastgesteld. Dit standbeeld in Altdorf, Zwitserland doet vermoeden dat het een historische figuur was.

Het verhaal gaat ("Wikipedia"): "... dat de legendarische kruisboogschutter Willem Tell in 1307 weigerde de hoed te groeten die landvoogd Gessler op een staak op het dorpsplein had laten zetten als symbool voor de heersende Habsburg.
Gessler beval hem daarop met zijn boog een appel van het hoofd van zijn zoontje te schieten. Willem Tell haalde twee peilen uit zijn koker en schoot er één met succes door de appel. Toen Gessler vroeg wat de bedoeling van de andere pijl was, antwoordde hij dat die voor de landvoogd bestemd was als hij zoontje gedood zou hebben. Hierop werd hij gevangen genomen. Terwijl Tell in een bootje over het Wierwoudstedenmeer naar de gevangenis werd gevoerd, brak er een storm uit en wist hij te ontsnappen. Willem Tell ging snel terug naar Küssnacht en schoot de gehate landvoogd dood met zijn kruisboog."

Een mooi verhaal dat jaarlijks natuurlijk duizenden toeristen naar Altdorf trekt.

Christophorus

Uit de tijd dat ik bij de gehandicapteninstelling "Christophorus" in Bosch en Duin werkte heb ik een fascinatie overgehouden van Christophorusbeelden.

U kent het verhaal nog wel, van de reus die op zoek ging naar de allermachtigste man op aarde. Die wilde hij dienen. Nadat hij keer op keer was teleurgesteld werd hij uiteindelijk veerman. Toen hij op een dag in een hevige storm een kind naar de andere kant moest brengen, bleek dat kind op zijn schouder steeds zwaarder te worden tijdens de overtocht. Aan de overkant aangekomen openbaarde het kind zich als het kindje Jezus, dat de zonden van de hele wereld droeg.
Als dank mocht de veerman zich in vervolg Christophorus, ofwel Christusdrager, noemen.

Christophorus is in de loop van de tijd ook de beschermheilige van de reizigers geworden. Vooral in zuidelijke landen wordt hij vereerd.
Zo is er hier bovenop de Klaussenpass (1952 m ü M) in Zwitserland een klein kapelletje waar ik tot mijn verrassing boven het altaar een klein glas-in-lood-raampje ontdekte met daarom heen de woorden: "Automobilclub der Schweiz".
Laten we het er maar op houden dat het bezoek aan dit kleine kapelletje ons ook als motorrijders weer veilig thuis heeft gebracht.

Blauw, blauw en nog eens blauw

Oké dan.
Deze foto is speciaal voor mensen die van blauw houden. Je kunt zeggen dat het een koele zakelijke kleur is. Maar blauw staat ook voor zuiverheid en puurheid. Die sfeer is hier duidelijk te zien. Sereen haast.

In de iconografie staat blauw voor de hemel, het goddelijke.
Maria is op ikonen dan ook vaak afgebeeld in een blauw onderkleed met een rood bovenkleed, teken van het aardse, terwijl Christus een rood onderkleed draagt met een blauw bovenkleed, wat zijn goddelijkheid weergeeft.
Blauw is ook een woord dat in onze taal op allerlei manieren voorkomt. Wat dacht u van: een blauwtje lopen, blauw zijn, zich blauw betalen, een blauwe maandag, iets blauw blauw laten, etc.
Vult u maar aan, tot u er blauw van ziet ...

Tenslotte is blauw ook een koninklijke kleur: blauw bloed. Laten we daar op deze dag van de begrafenis van Prins Friso ook maar even bij stil staan.

Stapelen

Op de St. Bernardinopass (2066 m ü M) in Zwitserland hebben mensen de onweerstaanbare neiging om stenen te stapelen.

Geen idee waarom, maar in de wijde omgeving van de pas staan allemaal van dit soort stapeltjes.
Om de pas uiteindelijk nog iets hoger te maken? Dan hebben wij daaraan ons steentje bijgedragen.

Groots

Als je in de bergen bent heb je niet altijd direct een goed beeld van afstanden.

We staan hier op zo'n 2400 meter hoog, net onder de top van de Furkapass, en hebben uitzicht op een gletsjer.
Helemaal onderaan, links van het midden, staat een rode vlag van Zwitserland. Met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Maar als u de moeite wilt nemen om even op de foto te klikken en hem te vergroten, dan ziet u iets van het perspectief in de foto. Groots!

Déjà vu

Afgezien van het majestueuze van de bergen, de weerspiegeling van de blauwe lucht in het bergmeer en de serene sfeer, werd mijn oog getrokken naar de twee personen die daar stil zaten te genieten.

Het gaf mij het gevoel dat ik dat eerder had gezien. Mijn gedachten gingen terug naar Llyn Peninsula in Wales waar we begin juni genoten van de ondergaande zon. Kijkt u even mee naar mijn Blogbericht van 8 juni "Sunset". Het zijn ongetwijfeld andere personen maar de sfeer is voor mij hetzelfde. Het roept iets op van de grootsheid van de schepping. Op zo'n moment realiseer je je dat er meer moet zijn tussen hemel en aarde.

In de wolken

Zo ongeveer moet het er uit zien als mensen zeggen dat ze "in de wolken" zijn. Een blij en opgewekt gezicht, maar wel nat en mistig.

Na een reisje van 2700 km in één week over een aantal van de passen van de Zwitserse en Italiaanse Alpen zijn we gisteren weer veilig geland in Pays Bas, het vlakke land.

Een geweldige ervaring, waarvan deze foto van de Sustenpass (2224 m ü M) overigens één van de weinige regenfoto's is. Voor de rest was het stralend en warm weer. U zult het nog zien.

Gekleurd Licht 2

Op 27 februari plaatste ik hier een foto van de zaal van het "Goetheanum", met de vraag welke kleur licht eigenlijk heeft.

De docent van "Academie De Wervel", Jan Klomp, waarop ik mij beriep, heeft mij gecorrigeerd. Ik bleek het toch niet helemaal goed weergegeven te hebben.

Hier is zijn verhaal:

"Licht (de zon) heeft geen kleur, licht is onzichtbaar, alleen in de ontmoeting met duister (materie) wordt het licht zichtbaar. In de talloze ontmoetingen van licht (geest) en duisternis (materie) ontstaan de kleuren.

Buiten de dampkring ziet de zon er niet zo uit zoals we hem vanaf de aarde zien, het is meer een zeer heldere oogverblindende ster.
Het zonlicht dat op de aarde schijnt wordt door de atmosfeer (dampkring) getemperd. Als de zon laag aan de horizon staat wordt hij dikwijls zo getemperd (verduisterd) dat de warme kleuren geel, oranje en rood ontstaan.
Als ’s ochtends vroeg het licht van de zon de dampkring weer zichtbaar maakt, treedt deze naar voren ten opzichte van het donkere heelal in de kleuren violet, indigo en blauw.
Goethe formuleerde het zo: "Licht door een troebel medium gezien wordt geel en duisternis gezien door een verlicht medium wordt blauw – het oerfenomeen".

"In het Goetheanum is gebruik gemaakt van de zogenaamde werking van de "gekleurde schaduwen", waarbij er naast de "glas in lood kleuren" van de ramen, ook complementaire kleurwerking ontstaat. De muren zijn egaal beige geschilderd, maar door de bovengenoemde ontmoetingen van licht en duister ontstaat dit fantastische kleureneffect op de muren van de grote zaal."

Hoe het allemaal precies werkt is te ontdekken in de workshops en cursussen over het ontstaan van kleur die Jan Klomp geeft. Zie http://www.kleurlijnvorm.nl/.

Een witte wereld

Ondanks alle berichten over de opwarming van de aarde is er dit jaar in de Alpen een onwaarschijnlijke hoeveelheid sneeuw gevallen.

Voor veel niet-carnavalsvierders, en voor alle andere liefhebbers dus een mooie gelegenheid om naar de wintersport te gaan. Ik merk dat ik deze week veel mensen in mijn werk niet kan bereiken.
Zelf zijn wij niet van die wintersporters en houden wij het op een mooie zomervakantie.

Vorig jaar februari ben ik echter wel een dag in "Grindelwald" geweest, een prachtige wintersportplaats bij de Jungfrau. Ik kwam in een witte wereld, om precies te zijn: Kleine Scheidegg, die ik niet eerder had gezien en werd er getroffen door de enorme hoeveelheid licht. Dat ontdekte ik o.a. omdat ik mijn zonnebril was vergeten.
Fantastisch om een keer mee te maken en te genieten van de wereld van de majestueuze witte bergen.

Goetheanum Dornach

Vandaag twee foto's uit het archief (maart 2007). Niet omdat er geen recentere zijn, maar omdat ik vind dat deze foto's gewoon op dit Blog thuishoren.

Het "Goetheanum" in Dornach Zwitserland. Het centrum van de antroposofische beweging waarvan "Rudolf Steiner" de grondlegger is.

Het is het tweede gebouw, nadat het eerste al vrij snel na de ingebruikname in 1922 is afgebrand.

Het is een kolossaal gebouw, ontworpen volgens de uitgangspunten van de organische architektuur. Geheel van beton opgetrokken met een bijzondere uitstraling. Binnen geeft het trappenhuis deze fraaie doorkijkjes.