De storm

Zo schilderde Bart van der Leck de storm. Het was 1916 dus hij kan nog niet de watersnoodramp van 1953 in gedachten hebben gehad. Maar het beeld van het verwoestende water zat er toen ook al in. Hij gebruikte primaire kleuren, geel voor het zand, blauw voor de zee en zwart voor de kleur van de rouwende vrouwen, in dit geval van Scheveningen. Mooi abstract.

De Kat

Ik kom terug bij de meer herkenbare kunst. Volgens de definitie van Van Dale is dit dus geen abstract. Het is ook geen kat. Het is een plaatje van een kat. 

Soms kom je tot je verrassing een schilderij tegen dat ineens allerlei herinneringen oproept. Dit schilderij was in onze jeugd heel populair. Mijn lief had een poster ervan op haar kamer hangen en dat vergeet je dan nooit. Abstract, maar toch ook wel weer heel concreet. De Kat uit 1914 van Bram van der Leck. Lang geleden.

Het uitgaan van de fabriek

We hebben met de Fotogroep Putten afgesproken dat we bij het fotograferen van de Kerstgroepen en Kerststallen in De Tien Malen zouden proberen het abstract weer te geven. Ik ben om te beginnen even gaan kijken bij andere kunstenaars, zoals Bram van der Leck.

Dit is een beeld van het uitgaan van de fabriek. Onderaan zie je de straat, daarboven de voortbewegende massa en bovenaan de contouren van de fabriek met de raampartijen en een schoorsteen. 

Dit is dus abstract. Aldus Bram.

22105

Ja, ook dit is kunst. Ik moet er even aan wennen. Ben er even doorheen gelopen met het idee dat het dan iets met me doet. Maar helaas. Het blijft voor mij niet meer dan een tafereel met stukken opgerold behang en een blauwe jurk. De titel en de tekst op de dozen hielpen me ook al niet veel verder. 
Gauw verder dan maar.

De daken van Parijs

 

Fernand Leger uit Normandië vestigde zich in 1900 als architectuurtekenaar in Parijs. In 1903 besloot hij kunstenaar te worden. Aanvankelijk als impressionistische kunstenaar, maar vanaf 1908 zocht hij meer mogelijkheden in de abstracte kunst en in bijzondere vormen.

In 1911 betrok hij een atelier op de bovenste verdieping van een appartement met uitzicht op de daken met rokende schoorstenen van Quartier Latin.

Dit leidde uiteindelijk tot zijn kubistische schilderijen waarvan dit er één is.

De typograaf

In Museum Kröller-Muller op de Hoge Veluwe is een speciale expositieruimte gewijd aan de impressionistische kunstenaar Fernand Leger. Een Franse kunstenaar (1881-1955) die o.a. ook bekend is geworden met zijn architectonische kunstwerken over de straten in Parijs.

Het ei

Ik begin het jaar met een ei, uitgehakt uit één stuk steen. Het geeft de illusie van gewichtloosheid. In werkelijkheid weegt het bij elkaar 400 kg. Een kunstwerk van Anish Kapoor in Het Kröller-Müller Museum.

Ik ben benieuwd wat er verder dit jaar uit het ei zal komen.

Stille Zaterdag

Na de kroning met een doornenkroon en de kruisiging van Jezus blijft het stil. Een gebroken wereld.

Maandag van de Stille Week

Om de één of andere reden vind ik dat dit wel een mooi ingetogen plaatje is voor de maandag van de Stille Week. Een soort van stilte voor de storm.

Burlende edelherten

Ik zeg het maar gelijk. Deze foto is gepikt, van de website van Staatsbosbeheer (https://www.staatsbosbeheer.nl/zoekresultaten?zoekterm=burlen). 

Gisteren zouden wij met de Fotogroep Putten naar het burlen van de herten gaan kijken op de Hoge Veluwe. Enkele leden hebben dat vorig jaar ook meegemaakt en waren daar best enthousiast over. Echter, vanmorgen kwam er dit bericht op Omroep Gelderland:

HOENDERLOO - Wanhopig worden boswachters ervan: mensen die op zoek naar burlende herten op goed geluk door het bos struinen. Het verstoort de bronst en de dieren worden er bang van. Daarom patrouilleren de boswachters en worden rustgebieden afgesloten. Maar dat helpt niet genoeg.

"Het is drukker geworden in het bos sinds corona", weet de boswachter Henk Ruseler. "We zien steeds vaker dat grote groepen mensen na zonsondergang de natuur in trekken. En het dan niet zo nauw nemen met de regels.

Het enige dat we kunnen doen is optreden en handhaven. Boetes uitdelen dus", zucht de boswachter. De edelherten in de verte sluiten zich daar burlend bij aan.

Dit lezende en gehoord de oproep van onze minister president gisteren om de drukte zo veel mogelijk te vermijden hebben wij besloten ons plan een jaar uit te stellen.

Staatsbosbeheer heeft als alternatief een speciale plek ingericht bij Hoog Buurlo waar je van achter een wildkijkscherm op 1,5 meter van elkaar, na aanmelding via een tijdslot, voor € 1,50 een kwartier mag komen kijken. Een ander alternatief is om gewoon via de website de al bestaande foto's te bekijken. Via een "webcam van de Hoge Veluwe" kun je bovendien gratis mee kijken. Een derde alternatief. Wat wil je nog meer?

Monsieur Jacques 2

Normaal gesproken ben ik er niet zo voor om privé foto's op mijn Blog te zetten. Maar wie a zegt moet ook b zeggen. Daarom volgt hier c, tweeëndertig jaar na de eerste versie.

Dit is het resultaat van de fotosessie van gisteren. Het was natuurlijk prachtig weer. Iets te mooi eigenlijk. Maar dat mag de pret niet drukken. We hebben weer een heleboel mooie plaatjes voor het familiealbum.
Zoek de verschillen, zou ik willen zeggen.

Overigen staat Monsieur Jacques, een beeld van Oswald Wenckbach uit 1956,  inderdaad ook op de Coolsingel in Rotterdam, zoals Ger gisteren in haar reactie aangaf. Maar ik heb geen knoopjes kunnen ontdekken op de mouwen. Misschien dat dat toch een ander exemplaar was. Zijn broer?

Monsieurs Jacques

Deze foto van een grootvader met zijn kleinzoon is genomen in augustus 1980 vóór het Kröller-Muller Museum op de Hoge Veluwe in Hoenderloo.
Hij prijkt op de kast in de kamer van de nog steeds trotse grootvader, met daarnaast een foto uit 1996, waarbij beide heren er in dezelfde houding op staan. Voeten een beetje schuin. Camera in de hand.

De enige figuur op de foto die er niet ouder op is geworden is Monsieur Jacques, die er nog altijd met de handen op de rug en de neus in de lucht bij staat.

Vandaag hopen we de foto nog een keer te gaan maken, 32 jaar na de eerste keer.
Een mooi document voor het familiealbum.

De verslagen overwinnaar

Ik moest er even over nadenken: "De verslagen overwinnaar".
Een prachtig beeld van "Oswald Wenckebach" (1895-1962) uit 1957 in het Kröller-Müller Museum.

Waarom is het geen feest? Waarom is iemand zo somber als hij gewonnen heeft?

Je kunt daar natuurlijk allerlei fantasieën over hebben.

Misschien heeft hij zijn beste vriend in de strijd verloren? Of is hij zijn eigen huis en haard kwijt. Of misschien weet hij gewoon niet zo goed raad met een overwinning.

Is het niet zo dat er bij een conflict vaak twee verliezers zijn?

Ik geloof dat ik meer iemand van het harmoniemodel ben. Als iedereen de ander de eer laat van de overwinning, dan heb je toch nooit verliezers?

Dat is nou het mooie van het win-win-model.

View

Je moet maar op het idee komen.

Een paar enorme platen ruwe staal van pak hem beet 10 bij 5 meter en ca. 3 cm. dik.
Verfrommelen en rechtop zetten in een soort cirkel waar je in kunt gaan staan.
Bordje erbij: "Vieuw". (Dit staat er echt. Dat moet natuurlijk "View" zijn. Zie ook de informatie op de website.)

Het is een kunstwerk van "R.W v.d. Wint" (1942-2006) uit 2001. Het staat de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum op de Hoge Veluwe.
De kunstenaar zelf is inmiddels overleden, maar zijn zonen zetten zijn werk met voortvarendheid voort.

Kenneth Snelson

De Needle Tower van Kenneth Snelsonin de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum  is één van de vele kunstwerken die hij heeft gemaakt. Kijk maar eens op zijn website:
http://www.kennethsnelson.net/

Dit soort stellages staan inmiddels in musea over de hele wereld.
Je kunt je trouwens afvragen wat er gebeurt als er zo'n draad zou breken. Het staat tenslotte behoorlijk te wiebelen in de wind.

Wel, ik begreep van een gids dat het zo geconstrueerd is dat als er één draad breekt, het gewoon blijft staan. Vraag me niet hoe, maar kennelijk vangen de andere draden dat dan op.
Overigens wordt het gevaarte in de winter op de grond gelegd. Er is op het gazon precies genoeg ruimte om het te laten kantelen.

Wederzijds

Mocht uit mijn tekst van zondag de indruk zijn ontstaan dat deze liefde eenzijdig is dan wil ik dat misverstand graag wegnemen.

Het beeld heet: "De liefde."
Zo staat het ook op de sokkel.
Op de andere kant van de sokkel staat: "Aan mijne vrouw."

Ik neem aan dat Mendes da Costa hiermee bedoelt dat hij het beeld als dank voor de liefde van zijn vrouw aan haar heeft opgedragen.

Ik heb voor de liefhebbers het beeld nog even gedraaid zodat het ook van de andere kant te bekijken is.

Needle Tower

Ik weet niet hoe vaak deze "Needle Tower" uit 1968, van "Kenneth Snelson" (1927) in de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum al gefotografeerd is, maar het blijft een boeiende bezigheid om de lijnen netjes in beeld te krijgen.

Mijn eerste poging om dit vast te leggen dateert al van ongeveer 25 jaar geleden. Analoog uiteraard. Maar ik vond het de moeite waard het met de "Foto Cirkel Zeewolde" een paar weken geleden nog eens te proberen.
Ik heb wel ongeveer een half uur moeten wachten tot alle wolken uit beeld waren en de lucht mooi egaal blauw was.

De liefde

Dit beeld van Joseph Mendes da Costa  (1863-1939) in het Kröller-Müller Museum, roept bij mij associaties op met "1 Korintiërs 13":  "Als ik de liefde niet had..."

Op de sokkel staat: "De liefde. Aan mijne vrouw. 1917"

Maar ik moest ook even denken aan een artikeltje dat dinsdag j.l. in Trouw stond. In de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag is een manuscript gevonden uit de 11e eeuw van een monnik genaamd Constantijn, de Afrikaan. Het wordt beschouwd als het oudst bewaarde medisch handboek uit de westerse wereld.

Er staan allerlei ziekten in beschreven, waaronder ook "Liefdesverdriet", wat destijds dus als ziekte werd beschouwd.

Het artikel vermeldt niet welke remedie er voor was, maar misschien is het een tip voor de kersverse staatssecretaris mevrouw Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om dat eens te laten uitzoeken.

Wie weet bespaart het op den duur heel veel onnodige maatschappelijke kosten.