Lake District 2016

Lake District 2016
Posts tonen met het label Benschop. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Benschop. Alle posts tonen

donderdag 1 juli 2021

Keti Koti


 

In 1842 verscheen in Dordrecht een boek van de hand van M.D. Teenstra met de titel: "De negerslaven in de kolonie Suriname en de uitbreiding van het Christendom onder de heidensche bevolking".

Ik ben daar op gestuit toen ik op zoek ging naar de herkomst van de Surinaamse Benschoppen waarover ik op 3 juni 2010 al eens een Blogbericht maakte toen ik ontdekte dat er een tak van zwarte Surinaamse personen is met dezelfde achternaam als ik heb.  

De vroegste persoon die ik in de Slavenregisters heb kunnen vinden is Johanna, waarschijnlijk geboren rond 1802. Ze was afkomstig van de plantage Anna's Zorg en werd in 1834 met haar kinderen Mietje, Magdalena en Johannes vrijgekocht door Jacob Jacobs Benjamin voor 500 gulden. Waarom zij voor onze achternaam koos is vooralsnog onduidelijk. Nergens in de registers is er een aanwijzing voor te vinden.

Sindsdien ben ik wel gaan speuren in de archieven en kwam o.a. dit boek tegen, waarin M.D. Teenstra, een landbouwingenieur, op verzoek van de regering en de Hernhutters, later de Evangelische Broederschap, een onderzoek deed naar het leven op de plantages in Suriname. Doel was om geïnteresseerden voor te bereiden op de mogelijkheden om naar Suriname te gaan om daar een plantage te beginnen. Het leidde uiteindelijk tot het vertrek van heel veel 'boeroes' uit Nederland naar Suriname. Maar zijn conclusies en aanbevelingen zijn niet mals. Het leven op de plantages was zwaar. Slaven werden onderdrukt en mishandeld. Kansen om zending te bedrijven waren er zeker, maar zijn beeld van sommige Christelijke plantagehouders was ronduit vernietigend: 

"Weet Gij wel hoe Christelijk zij hunnen slaven behandelen? Voorzeker neen! Anders zoudt gij uwe spaarpenningen niet aan hen toevertrouwen... Gelooft mij, als oor- en ooggetuige, gij kunt uwe geldelijke bijdragen beter en nuttiger besteden in de plaats, waar gij woonachtig zijt, dan dezelfde aan zulke ver verwijderde genootschappen te geven, althans, het lid worden van evengemelde maatschappijen is niet alleen doelloos, maar strekt slechts, om de zwelgzucht dier leden te ondersteunen, en geenszins om het lot der slaven te verbeteren, die ook door deze delfde leden zoo ongemeen hard behandeld worden, als zulks ten aanzien van meest alle zich aldaar bevindende Negerslaven het geval is...." etc. etc." Een ontluisterend boek.

Waarvan akte. Niet iets om trots te zijn dus. Het heeft uiteindelijk nog tot 1 juli 1863 geduurd voordat Nederland de slavernij officieel afschafte. Een zwarte bladzijde in onze geschiedenis.

zaterdag 17 maart 2018

Eeuwig leven

Ede, maart 2018. Nikon D800; AF-S Nikkor 24-70 mm f/2.8 G ED IF; 70 mm; f/16; 1/32 sec; ISO 800
Derde leven, stond er bij op het bordje in het museum De Fietser in Ede. Eerst als kinderfiets, toen als fiets voor een volwassene, daarna in het museum.


Dit zadel zou zomaar toebehoord kunnen hebben aan de fiets van mijn vader. Als 12 jarig jongetje fietste hij in de jaren '40 op een fiets met een bagagerek voorop door Lekkerkerk om daar spullen rond te brengen. Ik weet niet precies wat het was. Misschien wel voor de plaatselijke bakker. Mijn vader was een klein van stuk, dus in het begin zullen er misschien blokken op zijn pedalen hebben gezeten. Later gingen die er af en kon hij, misschien een beetje kontje-wiegend, zonder pedalen verder.

Die fiets moet dus, net als mijn vader in die tijd, veel hebben meegemaakt. Je fietste toen niet voor de lol. In het gezin met acht kinderen moest iedereen zijn bijdrage leveren. Als boerenknecht, als hulp in de huishouding, als eerste bediende op de scheepswerf Duijvendijk, of als fietskoerier voor de boer of de plaatselijke bakker. Niets mis mee natuurlijk. Ik heb hem er nooit over horen klagen.

Wat mij betreft is het vierde leven van deze fiets dat hij nu hier fotografisch is vastgelegd. Vereeuwigd, zei men vroeger. Eigenlijk een eeuwig leven dus, net als mijn vader.

zondag 5 maart 2017

Ridderzaal

Muiden, februari 2017. Nikon D800; AF-S Nikkor 24-70 mm f/2.8 G ED IF; 52 mm; f/3.5; 1/30 sec; ISO 3200; +1
Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit in de Ridderzaal van het Muiderslot geweest ben. Althans niet in dit leven. Maar op de één of andere manier komt mij dit vaag bekend voor. Als ik in de "geschiedenis" duik van het slot dan zie ik dat het oorspronkelijk toebehoorde aan Floris V, die in 1285 een stenen vesting liet bouwen aan de monding van de rivier de Vecht, de belangrijkste vaarroute naar Utrecht. We hebben ook allemaal uit de geschiedenisboekjes geleerd dat Floris V in 1296 door de edelen is vermoord. Maar hoe dat er precies aan toegegaan is, wat de achtergrond is en wie daar bij betrokken waren vertelde de geschiedenisboekjes niet.

Jaren geleden, toen ik bezig was met het uitzoeken van mijn stamboom, ontdekte ik dat de naam Benschop ook in verband gebracht werd met de moord op Floris V. Ik wilde daar natuurlijk wel het fijne van weten en heb me daar toen uitvoerig in verdiept. Het voert te ver om dat allemaal hier te herhalen. Daarvoor verwijs ik naar mijn genealogie-website "Benschop's Homepage Genealogie".
Ik volsta hier met een citaat uit Het "Biografisch woordenboek der Nederlanden" van A.J. van der Aa uit 1852, bevattende "levensbeschrijvingen van zoodanige personen, die zich op eenigerlei wijze in ons vaderland vermaard hebben gemaakt", waar staat vermeld:

"Benschop (Arent van) was één der Edelen, die tegen Graaf Floris V zamenspanden, en, bij het gevangen nemen van dien vorst, nadat Herman van Woerden 's Graven paard bij den toom gevat had, hem de sperwer uit de hand rukte."

Daarna heeft men Floris gevangen genomen. Toen men hem vanuit zijn gevangenschap op het Muiderslot wilde overbrengen naar een andere plaats, stuitte men op een groep boeren, die hem wilde bevrijden, waarna Floris door Gerard van Velsen met een vijftal zwaardsteken werd gedood. De geschiedenis vertelt dat Floris zich aan zijn vrouw, Machteld van Velzen, had vergrepen.
Arent van Benschop is in 1304 verdronken in de Lek. Hij had één dochter.
Toen ik dat allemaal had uitgezocht kreeg ik een ander beeld van Floris V, van wie ik heb geleerd dat het "der keerden god" was. Ik concludeerde dat ik nooit ook maar een verre nazaat van Arent van Benschop kan zijn, maar ook dat ik me aan dit misdrijf dus niet schuldig hoef te voelen.
Maar ja, hoe ging dat in die tijd met de huwelijkstrouw? Als ik nu, ruim 7 eeuwen later door het Muiderslot loop, en ik heb het gevoel dat het me vaag bekend voorkomt, ben ik er niet zo zeker meer van.....

zondag 27 januari 2013

Lucas de ikoonschilder


Ik heb al een vaker een beetje opgeschept over het kunstzinnige talent van onze kleinzoon Luc van vier jaar. Dit moet u even gezien hebben.
Vanwege zijn naam, Lucas, heeft Marja een ikoon voor hem geschilderd met de afbeelding van de apostel Lucas, waarvan gezegd wordt dat hij de eerste ikoonschilder was.

Geheel op eigen initiatief heeft Luc deze stilletjes nageschilderd op een mooi stuk hout dat hij vond bij het afvalhout van de verbouwing waarmee zijn vader bezig is.
Alle figuren van de ikoon, die u hiernaast ziet, staan er op. In het midden de schildersezel. Bovenaan heeft hij "slingers" getekend.
Geweldig toch?!
Je kunt echt zien dat hij het talent van zijn oma heeft. Oma groos! En terecht!

zondag 20 januari 2013

Thuis


Thuis

Als je je voet op de andere oever zet
en het blijkt de hemel te zijn,
als je dan door een hand wordt aangeraakt
en het blijkt Gods hand te zijn,
als je dan de muziek hoort
en het blijken engelen te zijn,
dan ben je niet heengegaan
maar naar huis gegaan.

Afgelopen maandag zou hij 86 jaar zijn geworden. Zondag 13 januari 2013 is hij overleden, een dag voor zijn verjaardag: Wouter Benschop. 

Voor onze moeder was hij Woutje, zijn moeder noemde hem Wouchie, voor ons als kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen was hij onze Pa, onze Opa, en onze Ouwe Opa. Wij herinneren ons hem als, een vriendelijk man, niet zo groot van stuk, maar rechtop, met een Shell-speldje, waar hij best "groos" op was.

Van de acht kinderen uit het gezin waaruit hij kwam is hij verreweg de oudste geworden. Toen hij 85 werd heb ik al eens uitgezocht dat hij de langstlevende mannelijke Benschop was sinds 1585, het begin van onze familiegeschiedenis.
Toen ik hem dat destijds vertelde vond hij dat wel bijzonder, maar zijn reactie had niet iets van trots, dat hij dat gehaald heeft, of zo. Nee, wat er doorklonk in zijn reactie was dankbaarheid. Dankbaarheid voor het leven dat hem geschonken was. 
Gisteren hebben wij hem begraven, in het vertrouwen dat hij naar het Huis van zijn Vader is gegaan. We zijn hem dankbaar voor alles wat hij voor ons heeft betekend.

Toen ik vorige week op zijn kamer was in het verpleeghuis, kwam ik deze orchidee weer tegen. Ik heb daar op "20 februari 2009" ook al eens een foto van laten zien. Hij heeft er jaren van genoten. Hij staat nu bij ons in de vensterbank. 
Onze zorgen gaan nu uit naar onze moeder die in het andere verpleeghuis woont en het allemaal deze week heeft meegemaakt, maar het ook direct daarna weer is vergeten.

zondag 14 oktober 2012

Herfstkunst


De herfst, met zijn warme kleuren van rood, bruin en geel, is een ware inspiratiebron voor kunstenaars.

Dit werk van de hand van de, in onze kring, beroemde Luc Benschop getuigt van een ingetogen expressionistische visie op de natuur, waarbij met name de kleurkeuze verraadt dat we hier te maken hebben met een warme persoonlijkheid.
De kunstenaar heeft een neus voor details. De vlakverdeling toont aan dat hij over een goed ruimtelijk inzicht beschikt en ook humor is onze creatieve kleinzoon van 4 niet vreemd.
PS. Het kunstwerk is niet te koop.

zaterdag 14 januari 2012

85!


Het is tegenwoordig niet zo heel uitzonderlijk meer, maar 85 worden is toch wel een bijzondere gebeurtenis. Het overkomt de meesten van ons maar één keer in dit leven.

Daarom: van harte gefeliciteerd Pa!

maandag 30 augustus 2010

Een echte Luc Benschop


Over kunst gesproken.

Hier wordt je toch echt blij van!

Het hoeft niet altijd wat voor te stellen.
Als je de Zonnebloemen van Van Gogh ziet, denk je ook: "Ach, mooi geel is niet lelijk". En uiteindelijk is het voor zo'n slordige 60 miljoen euro verkocht.

Nee, dan dit. Hier zit tenminste nog een verhaal in. Het is geïnspireerd door de Ark van Noach, en de goede waarnemer kan ergens rechts boven nog net de nek van een giraffe zien.
Het kleurgebruik is hoopgevend te noemen. Je kunt zien dat de schilder bedoeld heeft te zeggen dat de wereld in brand staat, maar dat er ergens in de verte toch licht gloort. En niet zo weinig ook.

Het schilderij is niet te koop. Dat wil zeggen, tenzij het meer opbrengt dan de Zonnebloemen van Van Gogh.
Voorlopig hangen we het in de kamer, dit kunstwerk van onze kleinzoon van 2½.

donderdag 3 juni 2010

Surinaamse Benschoppen


Nu ik het de laatste dagen over Suriname en Hindoeïsme heb moet ik toch ook nog even iets anders kwijt.
Het heeft er eigenlijk niets mee te maken maar het komt toevallig zo samen.
Ik ben al meer dan 30 jaar bezig met genealogie, stamboomonderzoek. Ik wilde weten waar ik vandaan kom en wat de relatie is met het plaatsje Benschop in Utrecht.
Dat laatste heb ik gevonden. Halverwege zestienhonderd vertrokken Dirk en Marrichien, uit Benschop naar de Alblasserwaard waar ze zich "Benschopper" gingen noemen.

Ongeveer een maand geleden ontving ik een mailtje van iemand die ook meer van de stamboom wilde weten. Het bijzondere is dat zij geboren is in Paramaribo. Haar vader en moeder ook, en haar grootouders ook. Het zijn dus rasechte Surinamers, en derhalve donker van huidskleur. En genaamd...: Benschop.

Daar wil je dan als geïnteresseerd genealoog natuurlijk meer van weten.
Zaterdag j.l. hebben we elkaar ontmoet en ben ik zeer gastvrij ontvangen door mevrouw Wonnie Benschop en twee van haar dochters, die al meer dan 43 jaar in Nederland wonen. Zij blijken ook inmiddels bekende Nederlanders te zijn. Over de familie is zelfs een boek geschreven: "Tussen twee huizen" .

Ik ben inmiddels naarstig op zoek naar de relatie met de Nederlandse Benschoppen, maar heb die nog niet kunnen ontdekken.
De vader op de foto is Egbertus Josef Benschop, geboren 27 april 1883 te Paramaribo, zoon van Hendrik Theorodus Benschop.
Over de laatste zijn geen gegevens bekend. Wie is hij, waar komt hij vandaan, waarom woont hij in Suriname, etc?
Er zit waarschijnlijk niets anders op dan een keer naar Paramaribo te vliegen om daar de archieven te raadplegen.