Santa Maria Maggiore

In het plaatsje "Santa Maria Maggiore", om precies te zijn: tussen Druogno en Malesco, in de Noord-Italiaanse Ossola Vallei van het hoogland van Vegezzo, staat een imposante kerk met een gelijknamige naam.

Het plaatsje zelf stelt niet zoveel voor. De enige bijzonderheid is verder dat er schoorsteenvegersmuseum is waar jaarlijks een internationale bijeenkomst plaatsvindt van schoorsteenvegers.

Ik heb het museum niet bezocht, de kerk wel. Met daarin weer een bijzonder plafond. Mijn latijn laat me wat in de steek. Dus als iemand zich geroepen voelt om de tekst op het plafond te vertalen: van harte welkom.
Opvallend is verder dat er naast de oorspronkelijke kerk een enorme uitbouw is gemaakt uitgevoerd in bijzondere, misschien typisch Italiaanse kleuren.

Ik sluit hiermee mijn Zwitsers-Italiaanse avonturen af. Er zijn nog veel meer foto's te laten zien. Ik bewaar ze. Misschien voor later.

Dorf Tirol

Zo'n kozijn kun je natuurlijk overal aantreffen. Maar deze kwam ik toevallig tegen in Dorf Tirol in Zuid-Tirol, Italië.

Het is het kozijn van de pastorie van de Pfarrkirche. Keurig onderhouden.

Toen ik er wat langer naar stond te kijken, miste ik toch wat. Je zou zeggen dat er links in de nis iets gestaan moet hebben. Een heiligenbeeld, of zo. Het kan natuurlijk zijn dat het tijdens de verbouwing is weggehaald en nog niet terug is gezet. Misschien vond de architect het niet meer passen bij zijn nieuwe ontwerp. Het kan ook zijn dat de plaatselijk pastor bekeerd is en het zich niet meer kon verenigen met een heiligenbeeld naast zijn voordeur. Je weet het niet .., je weet het niet...
Toch denk ik dat de foto er niet mooier op geworden zou zijn als er een beeldje had gestaan. Ik vind het wel goed zo.

Alpentrap

Trappen zijn er natuurlijk in soorten en maten.

Je hebt kerktrappen, torentrappen, wenteltrappen, keldertrappen, keukentrappen, zoldertrappen, designtrappen, ruimtebesparende trappen, bouwpakkettrappen, exclusieve trappen, spiltrappen, verdreven trappen, middenboomtrappen, brandtrappen, bordestrappen, roltrappen, tuintrappen, steektrappen, laddertrappen, luie trappen, etc,
Ja, zelfs muizentrappen.

Dan zullen er toch ook wel alpentrappen bestaan? Ja hoor, kijk maar.

Memento mori

Met de aankondiging gisteren dat het kerkje in Sesto in Italië via een trappartij te bereiken was, voelde u hem waarschijnlijk al aankomen:
Ik heb weer een trap aan mijn verzameling toegevoegd.

Hij leidt naar een ruimte met fresco's over het dagelijks leven, met daarnaast een figuur uit het dodenrijk die even over de schouders meekijkt en lijkt te zeggen: denk er aan dat je een mens bent en sterfelijk bent.
"Memento mori", heet dat met een mooi woord in het latijn.

Beschermheilige

In het dorpje Sesto, net over de grens van Oostenrijk naar Italië, staat een bijzonder kerkje. Het ligt op een heuvel en de toegang ernaar toe gaat via een trappartij, naar een soort mausoleum met fresco's die enerzijds voorstellingen uit het dagelijks leven uitbeelden en anderzijds skelettekeningen bevatten die verwijzen naar de tijdelijkheid ervan.

Onderaan de trap in een nis staat Christophorus, de beschermheilige van de reizigers.
Tijdens een motorreisje door de Dolomieten kan het geen kwaad deze heilige even extra aandacht te schenken.

Overigens is Christophorus, sinds mijn werkzame periode van 2002 tot 2007 bij de instelling voor mensen met een verstandelijke beperking "Christophorus" in Bosch en Duin, nog steeds mijn favoriete heilige. Het verhaal hoe hij het kindje Jezus door het water op zijn schouders draagt, is een prachtig symbool voor de opdracht die wij hebben tot naastenliefde.

Ook deze zomer heb ik in diverse kerken weer een aantal foto's van Christophorus verzameld.

Met z'n allen

Zoals ik al eerder aangaf zijn de Dolomieten een eldorado voor motorrijders.

En voor fietsers, laat ik die niet vergeten. Als ik die onderweg naar boven voorbij reed dan voelde ik me een beetje schuldig.
Maar ja, ieder zijn ding, zullen we maar zeggen.

Imposant

De Dolomieten zijn eigenlijk helemaal niet zo hoog. Ik geloof dat hier een bordje van 1787 meter bij stond.

Maar imposant zijn ze wel, met die grillige en ruwe rotsformaties.

Strijklicht

Zo aan het eind van de middag, als de zon al een beetje lager staat, krijg je met een beetje tegenlicht prachtige lichteffecten op deze bergen in de Dolomieten.

De lucht is ijler, maar ik denk dat het licht ook anders is.
Strijklicht noem ik het maar, alhoewel de schaduwen nog niet zo lang zijn.

De foto heeft trouwens ook wel iets weg van het Märklin-treintjes landschap dat ik vroeger voor de kinderen maakte.

In de wolken

Zo hoog in de bergen kun je letterlijk ervaren dat je op eenzame hoogte staat.
Je kunt ook letterlijk ervaren wat het is om in de wolken te zijn.

Maar bovenal heb ik, als ik in de bergen ben, een gevoel van ontzag en stille verwondering.

Dan schiet mij dit lied te binnen:

"O Heer mijn God, wanneer ik in verwondering,
de wereld zie die u hebt voortgebracht.
Het sterrenlicht, het rollen van de donder,
heel dit heelal, dat groot is van Uw kracht.
Dan zingt mijn ziel tot U, o Heer mijn God:
hoe groot zijn Gij, hoe groot zijt Gij!"

Bergen verzetten

Twee weken geleden hebben we dan uiteindelijk ons uitgestelde motorreisje naar de Dolomieten gemaakt. Uitgesteld omdat het eigenlijk al in juni de bedoeling was, maar toen werkte het weer niet mee.

Ik geef toe, na drie weken Engeland  is het wel een beetje luxe om ook nog een week op motorvakantie te gaan. Maar, ik kan er nu weer helemaal tegen en ben weer in staat om bergen te verzetten. Zoals iedereen dat op deze top van de Timmelsjoch tussen Oostenrijk en Italië laat zien, heb ook ik daaraan mijn steentje bijgedragen.

Terugblik

Ik ben iemand van vaste gewoonten. Als ik terugblik heb ik nu al voor de 800e keer een bericht met een foto geplaatst op dit Blog en altijd staat de foto aan de linkerkant (kleine fotootjes uitgezonderd), met rechts er naast de tekst.

Vandaag doe ik het dus anders. Want deze foto hoort niet links. Het zou een raar beeld geven. Deze hoort rechts.

Maar dat is wel iets om over na te denken. Want, is van al die 800 foto's dit nu de enige die rechts hoort te staan? Of zijn er meer waarvoor geldt dat ze rechts beter tot zijn recht komen dan links?

Er zal ongetwijfeld wel eens een onderzoek gedaan zijn naar het feit dat wij dus kennelijk patronen in onze hersenen hebben die onze voorkeur bepalen.
Ik weet dat wij in het Westen de neiging hebben van links naar rechts te kijken. We lezen ook van links naar rechts. In de fotografieopleiding heb ik geleerd dat je een persoon bij voorkeur zo in beeld zet dat hij of zij rechts het beeld uitkijkt. Maar er zijn ook landen waar men van rechts naar links leest. Zouden mensen die dat hun leven lang al doen een ander patroon in hun hersenen hebben opgebouwd?

Als dat al zo is, dan ben ik nog wel zo eigenwijs dat ik denk dat ook voor die mensen geldt dat deze foto rechts moet staan, want het beeld wat je ziet is niet zomaar een spiegel. Je "ziet" als het ware de hele auto waar deze spiegel aan vast zit, zonder hem direct te zien.
Ja, zo zult u zeggen, je ziet in de spiegel de auto toch? Dat klopt en klopt niet. Want als dit de spiegel is van de auto die je in de spiegel ziet, dan lijkt het alsof deze spiegel bij de auto in de spiegel links zit. Terwijl je weet dat dit een rechterbuitenspiegel is. Kunt u het nog volgen?

Het grappige, en dat wil ik er maar mee zeggen, is dus dat je met je hersenen meer ziet dan met je ogen.

Dat betekent dat als je naar dingen kijkt, er iets is wat je niet ziet, maar wel bestaat. En dat is nu precies wat "Plato" zo'n 400 voor Christus al had ontdekt en waar eigenlijk ons hele Westerse Christelijke denken op is gebaseerd. Plato noemde het de ideeënwereld. Paulus zegt: "Het geloof is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet." ("Hebreeën 11:1")

Tsjonge, waar je al niet over na kunt denken tijdens zo'n lange autorit naar Italië.

Barok

Schuin tegenover Das Goldenes Dachl staat het zogenaamde Heblinghaus, ook één van de bezienswaardigheden in de Altstadt van Innsbruck.

Het gebouw stamt uit 1500 maar werd in 1730, de tijd van de barok, bepleisterd in een overdadige rococo-stijl met allerlei bloemmotieven.

Tsja, je moet er van houden.

Goldenes Dachl

Van ons laatste bezoek aan Innsbruck, zo'n 20 jaar geleden, wist ik mij te herinneren dat er in de Altstadt een bijzonder huis staat. Reden om dat nog eens op te zoeken.

Het is het zgn. "Goldenes Dachl", één van de bezienswaardigheden van Oostenrijk uit de de baroktijd.
Keizer Maximiliaan (1459 -1519) bouwde deze prachtige erker aan de voormalige residentie van hertog Friedrich IV ter gelegenheid van zijn huwelijk met Bianca Maria Sforza van Milaan.

De keizer wilde van hieruit het leven op het plein in het oog houden.

Het dak is belegd met 2.657 vergulde koperen tegels, waaraan het uiteraard zijn naam: "Gouden dak" te danken heeft.

Op één van de reliëfs in de gevel staat die nieuwsgierige keizer zelf afgebeeld met zijn twee vrouwen.

Plotseling

Toen ik woensdag werd gebeld of ik zin had om mee te gaan om een pakje af te leveren in Italië heb ik niet lang geaarzeld.

Weliswaar is het een hele reis, bijna drieduizend kilometer, woensdagavond weg en vrijdag terug, om beurten rijden. Ik moest er vier afspraken voor afzeggen en had eigenlijk geen tijd. Maar over dit soort leuke dingen moet je niet te lang nadenken, daar is het leven te kort voor.

Er is onderweg natuurlijk geen tijd voor lange fotosessies. Maar zonder camera ga ik ook weer niet op stap. Bovendien heb je onderweg toch ook een paar rustmomenten. Zoals hier in Innsbruck, gelegen aan de altijd groene Inn, met een prachtige oude Altstadt. En overal om je heen zie je majestueuze bergen.

Indrukwekkend.

Volle maan boven Kufstein

Plotseling was ik donderdagavond, geheel overwacht, midden op de brug in Kufstein in Oostenrijk, waar ik deze volle maan fotografeerde.

Het was een mysterieus moment.

Op de achtergrond het kasteel, op de voorgrond op de brug een standbeeld van een voor die stad belangrijke heilige, volle maan en twee verlichte ramen van een huis.
Het enige wat ontbrak was het geluid van een knarsende deur of van een piepend raam.

Ik was toeschouwer en heb een poosje vol bewondering naar dit tafereel gekeken. Vervolgens ben ik naar bed gegaan, heb diep geslapen en gedroomd over mannen die de Alpen overtrokken om een opdracht te vervullen.

Giro

Om toch niet helemaal afscheid van Italië te nemen hebben we gisteren uitbundig de wielrenners van de Giro bewonderd en toegejuicht.

Nou ja, voor zover we daar natuurlijk aan toe kwamen. Want hoe gaat dat?

Je zoekt een leuk plekje op langs de route, bij een leuk kasteeltje bijvoorbeeld, je installeert je met campingstoeltjes, broodjes en koffie langs de weg.

En dan na ongeveer anderhalf uur wachten flitsen er ineens zo'n 200 renners voorbij.

Je moet natuurlijk al die tijd die camera in de aanslag houden, want het gaat om ongeveer 10 seconden en die mag je niet missen.

Naast mij stond een mevrouw die hevig teleurgesteld was, want net toen zij haar camera uit het tasje had gehaald was de ploeg al weer uit zicht.
Ik hoop dat ze er toch nog van genoten heeft. De sfeer langs de kant was gezellig en dat is ook wat waard. Toch?