Trouw

Trouw

Dat is het woord wat me voor vandaag te binnen schiet en wat ik meeneem als ik naar mijn ouders in Vlaardingen ga.

Oud worden is niet altijd gemakkelijk. Je kunt door lichamelijk gebreken in een rolstoel belanden, door vergeetachtigheid niet meer thuis kunnen wonen en na 60 jaar huwelijk onvrijwillig van elkaar gescheiden worden. Maar als je desondanks blij en dankbaar kunt zijn dat je elkaar nog hebt, kun je volgens mij spreken van echte trouw.

Ook al is het twee minuten voor twaalf.

Ik ga voor Maxima

Ik heb eigenlijk nooit geweten dat je, als je 60 jaar getrouwd bent, een officiële felicitatiebrief krijgt van Hare Majesteit de Koningin. Weliswaar ondertekend door haar particulier secretaris, maar toch, het maakt wel indruk.

Ik ga er van uit dat tegen de tijd dat wij aan de beurt zijn Beatrix toch wel plaats gemaakt zal hebben voor Willem Alexander en, naar ik vrijdag hoorde over het standpunt van de Tweede Kamer, dat Maxima dan Koningin mag zijn.

Willem Alexander heeft het dan natuurlijk veel te druk met belangrijke staatszaken, dus ik neem aan dat Koningin Maxima dan de felicitaties overbrengt aan haar onderdanen die 60 jaar of langer zijn getrouwd.
Ik verheug me er nu al op.
In ieder geval is het een extra stimulans om het nog een poosje vol te houden. Nou ja, een poosje....

Vanavond komt ze op de TV. Ik denk dat ik er als toekomstig onderdaan maar eens voor ga zitten.

Diamant

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat dit jonge stel, Wouter Benschop en Beatrix Willempje Brand, met elkaar in het huwelijk traden: Lekkerkerk, 10 mei 1951.

Een diamanten huwelijk heet dat.
Dat is niet iedereen gegeven. Sterker nog, in het voorgeslacht van de familie Benschop, voor zover ik dat heb uitgezocht in de rechte lijn tot 1580, is het nog niet eerder voorgekomen, en in de familie Brand slechts één keer.

De leeftijd heeft de laatste jaren weliswaar enige beperkingen met zich mee gebracht, maar op een feestelijke dag als vandaag kun je ook met dankbaarheid terugkijken op de mooie momenten die deze zestig jaren hebben gegeven.
En dat gaan we vandaag doen, èn vrijdag èn zaterdag. Kortom het wordt een feestweek!

Om een beetje dicht bij huis te blijven: zonder dit huwelijk zou dit Blog niet hebben bestaan. En, zeg nou zelf, dan zou de wereld er toch heel anders hebben uitgezien. Of niet?

Reminiscere

Het is vandaag de tweede zondag in de veertigdagentijd. Hij staat in christelijke kringen bekend als "Reminiscere", ofwel: "Gedenk uw barmhartigheden".

Nou ja, bekend? Het zal alleen het geval zijn bij mensen die zich dagelijks in verdiepen. Ikzelf heb het moeten opzoeken.

Vreemd woord eigenlijk: "barmhartigheid". Het is een woord wat je bijna nooit gebruikt.
Als ik de Online Encyclopedie raadpleeg staat er dat het iets te maken heeft met compassie, mededogen, medegevoel, ontferming, genade, goedertierenheid, goedheid, liefdadigheid.

In de Middeleeuwen was dat anders. Daar leefde men met de Zeven Werken der Barmhartigheid en kwam het er op aan dat je die in het dagelijks leven toepaste:

1. De hongerigen spijzen
2. De dorstigen laven
3. De naakten kleden
4. De vreemdelingen herbergen
5. De zieken bezoeken
6. De gevangenen bezoeken
7. De doden begraven

Ze zijn gebaseerd op de woorden van Christus die zegt: "Ik had honger en jullie gaven mij te eten, ..." etc. ("Matteüs 25, 35-36").
 
Volgens mij kun je "barmhartigheid" het het best vergelijken met een overgrootmoeder die tegen haar drie weken oude achterkleindochter zegt: "Kom maar, leg je hand maar in mijn hand."
(Foto: WB)