Lake District 2016

Lake District 2016
Posts tonen met het label Slavernij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Slavernij. Alle posts tonen

vrijdag 2 juli 2021

Anton de Kom


In 1934 schreef Anton de Kom over de geschiedenis van de slavernij. 

Hij begint o.a. om uit te leggen dat het slaafgemaakten niet was toegestaan om te schrijven. Als ze al konden schrijven dan werd dat geacht te zijn gedaan door hun meester.

Als oog-en oorgetuige beschrijft hij uit eigen ervaring hoe het leven in Suriname was in zijn jeugd en welke verhalen hij meekreeg als kind over het leven op de plantages. 
In 1921 kwam hij naar Nederland. Ging als nationalist terug naar Suriname maar werd gearresteerd. Toen hij in 1932 weer naar Nederland kwam schreef hij zijn boek. 
In de Tweede Wereldoorlog sloot hij zich aan bij het verzet. In 1944 werd hij gearresteerd. Hij stierf uiteindelijk aan tuberculose in het concentratiekamp Sandborstel, een buitenkamp van Neuengamme, waar ook veel Puttenaren zijn omgekomen. Een zwarte held!

In 2020 is zijn boek toegevoegd aan de Canon van de Nederlandse geschiedenis. Eigenlijk zou het verplichte literatuur meoten zijn op alle middelbare scholen.

donderdag 1 juli 2021

Keti Koti


 

In 1842 verscheen in Dordrecht een boek van de hand van M.D. Teenstra met de titel: "De negerslaven in de kolonie Suriname en de uitbreiding van het Christendom onder de heidensche bevolking".

Ik ben daar op gestuit toen ik op zoek ging naar de herkomst van de Surinaamse Benschoppen waarover ik op 3 juni 2010 al eens een Blogbericht maakte toen ik ontdekte dat er een tak van zwarte Surinaamse personen is met dezelfde achternaam als ik heb.  

De vroegste persoon die ik in de Slavenregisters heb kunnen vinden is Johanna, waarschijnlijk geboren rond 1802. Ze was afkomstig van de plantage Anna's Zorg en werd in 1834 met haar kinderen Mietje, Magdalena en Johannes vrijgekocht door Jacob Jacobs Benjamin voor 500 gulden. Waarom zij voor onze achternaam koos is vooralsnog onduidelijk. Nergens in de registers is er een aanwijzing voor te vinden.

Sindsdien ben ik wel gaan speuren in de archieven en kwam o.a. dit boek tegen, waarin M.D. Teenstra, een landbouwingenieur, op verzoek van de regering en de Hernhutters, later de Evangelische Broederschap, een onderzoek deed naar het leven op de plantages in Suriname. Doel was om geïnteresseerden voor te bereiden op de mogelijkheden om naar Suriname te gaan om daar een plantage te beginnen. Het leidde uiteindelijk tot het vertrek van heel veel 'boeroes' uit Nederland naar Suriname. Maar zijn conclusies en aanbevelingen zijn niet mals. Het leven op de plantages was zwaar. Slaven werden onderdrukt en mishandeld. Kansen om zending te bedrijven waren er zeker, maar zijn beeld van sommige Christelijke plantagehouders was ronduit vernietigend: 

"Weet Gij wel hoe Christelijk zij hunnen slaven behandelen? Voorzeker neen! Anders zoudt gij uwe spaarpenningen niet aan hen toevertrouwen... Gelooft mij, als oor- en ooggetuige, gij kunt uwe geldelijke bijdragen beter en nuttiger besteden in de plaats, waar gij woonachtig zijt, dan dezelfde aan zulke ver verwijderde genootschappen te geven, althans, het lid worden van evengemelde maatschappijen is niet alleen doelloos, maar strekt slechts, om de zwelgzucht dier leden te ondersteunen, en geenszins om het lot der slaven te verbeteren, die ook door deze delfde leden zoo ongemeen hard behandeld worden, als zulks ten aanzien van meest alle zich aldaar bevindende Negerslaven het geval is...." etc. etc." Een ontluisterend boek.

Waarvan akte. Niet iets om trots te zijn dus. Het heeft uiteindelijk nog tot 1 juli 1863 geduurd voordat Nederland de slavernij officieel afschafte. Een zwarte bladzijde in onze geschiedenis.

zaterdag 5 december 2020

Huis van Bomba


Er zijn twee soorten slavenhuisjes op Bonaire. De witte en de gele. Bij "Witte Pan" staat ook nog een groter huis. Dat was het huis van "Bomba" de opzichter.

vrijdag 4 december 2020

Slavenhuisjes

 


Het ziet er op het eerste gezicht heel aardig uit. De realiteit is dat dit slavenhuisjes zijn waar de slaven die op de zoutvelden van Bonaire werkten, konden uitrusten van hun zware arbeid en gedurende de week konden slapen. Ze mochten alleen op zondag naar huis, 40 kilometer lopend, naar Rincon.
De huisjes zijn nu een monument, maar ook een soort toeristische attractie. Ze zijn nog geen 2 meter hoog en misschien iets meer dan 2 meter lang en breed. Ongetwijfeld zullen ze met meer personen in één zo'n huisje hebben geslapen. Twee tot zes lees ik op Wikipedia. 
Wantoestanden!

donderdag 3 december 2020

Afschaffing slavernij


Nog altijd staat dit bord aan de kant van de weg die leidt naar een wijk in Kralendijk waar naar verhouding veel witte Nederlanders wonen: makamba's. Het is niet de duurste villawijk, want die ligt aan de kust, maar toch..
Als ik er achter probeer te komen of dit erg leeft krijg ik de indruk dat dit niet breed gedragen wordt. Desondanks zie ik ook wel dat er grote verschillen zijn op Bonaire. Er zijn wijken, met name ook in Rincon, waar veel armoedige huisjes staan. Veertig procent van de lokale bewoners leeft onder de armoedegrens.

Bonaire heeft natuurlijk ook geleden onder de slavernij. De slavenhuisjes aan de kust zijn daar nog altijd een zichtbaar bewijs van en het "Terramar Museum" in Kralendijk doet uitgebreid verslag over die periode. Daar wordt je niet vrolijk van.
Wat kunnen wij daar nu aan doen? Ik denk dat het weinig zin heeft om nu schuldigen aan te wijzen. Maar het is wel goed om ons te realiseren dat dit een periode was waar we niet trots op moeten zijn. Bonaire is nu een gemeente van Nederland en dus zijn wij verantwoordelijk voor alle faciliteiten op Bonaire, scholen, gezondheidszorg, etc. Ik heb de indruk dat dat goed geregeld is. Maar wat doe je aan armoede? Nederland is ook verantwoordelijk voor een goede sociale zorg en dat betekent dat als er bijstand nodig is we ook onze verantwoordelijkheid moeten nemen. 
Bovendien, een heel praktisch punt: aan de infrastructuur zou heel veel verbeterd kunnen en moeten worden. 

maandag 9 april 2018

Slavernijverleden

Arnhem, april 2018. Sony Cybershot DSC-RX100 III; Zeiss Vario-Sonnar 8.8-27.7 mm f/1.8-2.8; 9 mm; f/3.2; 1/25 sec; ISO 1600
In de museum over de Canon van Nederland wordt de geschiedenis van Nederland in kaart en in beeld gebracht. Van de vroegste historie, de eerste bewoning, de Batavieren, Willibrord, Middeleeuwen, Ontwikkeling van de steden Dorestad, Amsterdam, etc. etc. Een compleet overzicht.
Ook ons slavernijverleden wordt daarbij niet vergeten. Hier een plaatje van hoe slaven eerst werden gekeurd en daarna werden verhandeld. Niet iets om trots op te zijn.

woensdag 7 juni 2017

Slavenhuisjes

Bonaire, juni 2017. Sony Cybershot DSC-RX100 III; Zeiss Vario-Sonnar 8.8-27.7 mm f/1.8-2.8; 11 mm; f/11; 1/1600 sec; ISO 400
Iets verderop langs de zoutmeren aan de Oostkant van Bonaire herinneren de slavenhuisjes aan onze roemrijke geschiedenis. Binnen in de huisjes kun je net staan. Om er in te komen moet je op je knieën.

De slaven werden geïmporteerd uit Afrika en tewerkgesteld op plantages in Zuid- en Noord Amerika, en in het Caraibisch gebied. Op Bonaire werden ze met name ingezet bij de zoutwinning. Ze verbleven gedurende de werkweek in dit soort huisjes. Op zondag hadden ze een dag vrij om naar hun gezin te gaan o.a. In Rincon op het eiland, 40 km lopen. Diezelfde dag moesten ze echter ook weer terug, want op maandag begon de arbeid weer. 
Geen geschiedenis om trots op te zijn.