Slingeren

De Gross-Glockner is veel hoger dan de Dolomieten.
Als je, zoals hier boven op de Edelweisspitze staat, ben je op 2571 meter hoogte.

Maar dan heb je ook een adembenemend gezicht op die prachtige slingerende wegen met haarspeldbochten, die naar boven en naar beneden leiden. Een eldorado voor motorrijders.

Strijklicht

Zo aan het eind van de middag, als de zon al een beetje lager staat, krijg je met een beetje tegenlicht prachtige lichteffecten op deze bergen in de Dolomieten.

De lucht is ijler, maar ik denk dat het licht ook anders is.
Strijklicht noem ik het maar, alhoewel de schaduwen nog niet zo lang zijn.

De foto heeft trouwens ook wel iets weg van het Märklin-treintjes landschap dat ik vroeger voor de kinderen maakte.

In de wolken

Zo hoog in de bergen kun je letterlijk ervaren dat je op eenzame hoogte staat.
Je kunt ook letterlijk ervaren wat het is om in de wolken te zijn.

Maar bovenal heb ik, als ik in de bergen ben, een gevoel van ontzag en stille verwondering.

Dan schiet mij dit lied te binnen:

"O Heer mijn God, wanneer ik in verwondering,
de wereld zie die u hebt voortgebracht.
Het sterrenlicht, het rollen van de donder,
heel dit heelal, dat groot is van Uw kracht.
Dan zingt mijn ziel tot U, o Heer mijn God:
hoe groot zijn Gij, hoe groot zijt Gij!"

Bergen verzetten

Twee weken geleden hebben we dan uiteindelijk ons uitgestelde motorreisje naar de Dolomieten gemaakt. Uitgesteld omdat het eigenlijk al in juni de bedoeling was, maar toen werkte het weer niet mee.

Ik geef toe, na drie weken Engeland  is het wel een beetje luxe om ook nog een week op motorvakantie te gaan. Maar, ik kan er nu weer helemaal tegen en ben weer in staat om bergen te verzetten. Zoals iedereen dat op deze top van de Timmelsjoch tussen Oostenrijk en Italië laat zien, heb ook ik daaraan mijn steentje bijgedragen.

Terugblik

Ik ben iemand van vaste gewoonten. Als ik terugblik heb ik nu al voor de 800e keer een bericht met een foto geplaatst op dit Blog en altijd staat de foto aan de linkerkant (kleine fotootjes uitgezonderd), met rechts er naast de tekst.

Vandaag doe ik het dus anders. Want deze foto hoort niet links. Het zou een raar beeld geven. Deze hoort rechts.

Maar dat is wel iets om over na te denken. Want, is van al die 800 foto's dit nu de enige die rechts hoort te staan? Of zijn er meer waarvoor geldt dat ze rechts beter tot zijn recht komen dan links?

Er zal ongetwijfeld wel eens een onderzoek gedaan zijn naar het feit dat wij dus kennelijk patronen in onze hersenen hebben die onze voorkeur bepalen.
Ik weet dat wij in het Westen de neiging hebben van links naar rechts te kijken. We lezen ook van links naar rechts. In de fotografieopleiding heb ik geleerd dat je een persoon bij voorkeur zo in beeld zet dat hij of zij rechts het beeld uitkijkt. Maar er zijn ook landen waar men van rechts naar links leest. Zouden mensen die dat hun leven lang al doen een ander patroon in hun hersenen hebben opgebouwd?

Als dat al zo is, dan ben ik nog wel zo eigenwijs dat ik denk dat ook voor die mensen geldt dat deze foto rechts moet staan, want het beeld wat je ziet is niet zomaar een spiegel. Je "ziet" als het ware de hele auto waar deze spiegel aan vast zit, zonder hem direct te zien.
Ja, zo zult u zeggen, je ziet in de spiegel de auto toch? Dat klopt en klopt niet. Want als dit de spiegel is van de auto die je in de spiegel ziet, dan lijkt het alsof deze spiegel bij de auto in de spiegel links zit. Terwijl je weet dat dit een rechterbuitenspiegel is. Kunt u het nog volgen?

Het grappige, en dat wil ik er maar mee zeggen, is dus dat je met je hersenen meer ziet dan met je ogen.

Dat betekent dat als je naar dingen kijkt, er iets is wat je niet ziet, maar wel bestaat. En dat is nu precies wat "Plato" zo'n 400 voor Christus al had ontdekt en waar eigenlijk ons hele Westerse Christelijke denken op is gebaseerd. Plato noemde het de ideeënwereld. Paulus zegt: "Het geloof is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet." ("Hebreeën 11:1")

Tsjonge, waar je al niet over na kunt denken tijdens zo'n lange autorit naar Italië.

Barok

Schuin tegenover Das Goldenes Dachl staat het zogenaamde Heblinghaus, ook één van de bezienswaardigheden in de Altstadt van Innsbruck.

Het gebouw stamt uit 1500 maar werd in 1730, de tijd van de barok, bepleisterd in een overdadige rococo-stijl met allerlei bloemmotieven.

Tsja, je moet er van houden.

Goldenes Dachl

Van ons laatste bezoek aan Innsbruck, zo'n 20 jaar geleden, wist ik mij te herinneren dat er in de Altstadt een bijzonder huis staat. Reden om dat nog eens op te zoeken.

Het is het zgn. "Goldenes Dachl", één van de bezienswaardigheden van Oostenrijk uit de de baroktijd.
Keizer Maximiliaan (1459 -1519) bouwde deze prachtige erker aan de voormalige residentie van hertog Friedrich IV ter gelegenheid van zijn huwelijk met Bianca Maria Sforza van Milaan.

De keizer wilde van hieruit het leven op het plein in het oog houden.

Het dak is belegd met 2.657 vergulde koperen tegels, waaraan het uiteraard zijn naam: "Gouden dak" te danken heeft.

Op één van de reliëfs in de gevel staat die nieuwsgierige keizer zelf afgebeeld met zijn twee vrouwen.

Plotseling

Toen ik woensdag werd gebeld of ik zin had om mee te gaan om een pakje af te leveren in Italië heb ik niet lang geaarzeld.

Weliswaar is het een hele reis, bijna drieduizend kilometer, woensdagavond weg en vrijdag terug, om beurten rijden. Ik moest er vier afspraken voor afzeggen en had eigenlijk geen tijd. Maar over dit soort leuke dingen moet je niet te lang nadenken, daar is het leven te kort voor.

Er is onderweg natuurlijk geen tijd voor lange fotosessies. Maar zonder camera ga ik ook weer niet op stap. Bovendien heb je onderweg toch ook een paar rustmomenten. Zoals hier in Innsbruck, gelegen aan de altijd groene Inn, met een prachtige oude Altstadt. En overal om je heen zie je majestueuze bergen.

Indrukwekkend.

Volle maan boven Kufstein

Plotseling was ik donderdagavond, geheel overwacht, midden op de brug in Kufstein in Oostenrijk, waar ik deze volle maan fotografeerde.

Het was een mysterieus moment.

Op de achtergrond het kasteel, op de voorgrond op de brug een standbeeld van een voor die stad belangrijke heilige, volle maan en twee verlichte ramen van een huis.
Het enige wat ontbrak was het geluid van een knarsende deur of van een piepend raam.

Ik was toeschouwer en heb een poosje vol bewondering naar dit tafereel gekeken. Vervolgens ben ik naar bed gegaan, heb diep geslapen en gedroomd over mannen die de Alpen overtrokken om een opdracht te vervullen.