Oculi

Ik heb vroeger wel eens gedacht dat die mooie ronde vormen op de vleugels de ogen waren van de vlinder.

Maar de zintuigen van een vlinder zitten anders in elkaar. Net als andere insecten hebben ze facetogen, zgn. "ocelli", enkelvoudige ogen. De oogbol bestaat uit duizenden facetten die elk apart het licht opvangen en doorgeven aan de hersenen. Zo nemen ze verschuivingen in het licht waar. Met elkaar geven ze een totaal beeld waardoor ze alle kanten op kunnen kijken.
Onderzoek heeft uitgewezen dat vlinders ook kleuren kunnen waarnemen. Aldus "Wikipedia".

Ik kwam hierop omdat het vandaag "Zondag Oculi" is, wat dus letterlijk ''ogen" betekent.
Deze derde zondag in de veertigdagentijd is genoemd naar de beginwoorden van het introïtusgezang Oculi mei semper ad Dominum, "Mijn ogen zijn altijd gericht op de Heer" (Psalm 25,15).

Goede zondag!

Op het moment dat ik dit Blogbericht schrijf, vrijdagmiddag, kan ik niet helemaal voorzien wat voor een dag het vandaag zal worden.

Het is een beetje een gok. Dat komt wel vaker voor in het leven. En dan hoop je maar dat het goed uitpakt.

Maar met deze orchidee erbij moet het vast wel goed komen. Ik wens u een goede zondag.

Rustig en Stil

Ik ga nog even verder met de vlinders uit de Orchideeënhoeve in Luttelgeest.

Er waren er ook die gewoon rustig en stil bleven zitten op de grond, ook al liep je er met een behoorlijke vaart langs. Zal misschien ook wel met stressbestendigheid te maken hebben.

Knus

Knus hè, zo samen uit één bakje?

Wat me trouwens opvalt is dat de vleugels van deze vlinders zo "rafelig" zijn. Is dat normaal of zou dat komen door het fladderen?

Parmantig

Gek, er zijn zo van die woorden die je haast nooit gebruikt, en toch is dit het woord wat me het eerst te binnen schiet als ik naar deze foto kijk: parmantig.

Deftig en trots, staat er in de encyclopedie. Dat mag ook best, want het zijn tenslotte mooie beestjes. Dat zie je pas als je ze van dichtbij bekijkt.

Eigenlijk doen we dat veel te weinig. Althans, laat ik voor mezelf spreken, doe ik dat veel te weinig.
Aandacht hebben voor het kleine, volgens mij is dat een belangrijke eigenschap in het leven.

Blauwtje

De "Orchideeënhoeve" in Luttelgeest is natuurlijk bekend om zijn vlindertuin.

Menig fotoclub zal er al een bezoekje hebben gebracht. Het valt overigens nog niet mee om vlinders te fotograferen. Misschien moet ik volgende keer toch een bus met haarlak meenemen...?

Ik heb geen idee hoe deze heet. Je hebt "witjes", dat weet ik wel. Dan zal dit toch wel een "blauwtje" zijn?

Lekker warm

Afgelopen zaterdag zijn we met de Fotogroep Putten naar de "Orchideeënhoeve" in Luttelgeest geweest.

Een paar maanden geleden was ik er ook al, met drie van onze kleinkinderen. Deze keer heb ik de hele macro-uitrusting meegenomen. Het was maar goed dat we er vroeg waren, want de Orchideeënhoeve heeft een hoog "verzorgingshuisbezoekersgehalte". Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar als je even met je statief en je macro-lens aan de gang wilt in de vlindertuin, en er komen drie bussen met ouderen binnen, is het snel met de rust gedaan.

Hoe dan ook, we hebben er van genoten en ik hoop de andere bezoekers ook. Naast orchideeën en allerlei andere bloemen vindt je er dus veel vlinders, maar ook reptielen, zoals deze leguaan. Hij ligt hoog in de kas, heerlijk onder de warmte van een lamp. Die lamp bepaalt ook een beetje zijn rode kleur, want ik denk dat zijn natuurlijk kleur meer bruin/groen zal zijn. Alhoewel, als ik de plaatjes op internet zie, is hij in staat om alle kleuren van de omgeving aan te nemen.

Snoezig

Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd van de echtheid van deze vlinder in de "Orchideeënhoeve". Als het namaak is, dan is het wel bijzonder kunstig gemaakt. Snoezig haast.

Als het geen namaak is dan is het overigens nog veel kunstiger gemaakt.

Misschien, bedacht ik later, is het wel onderdeel van een demonstratie om bezoekers te laten zien hoe het proces van rups tot vlinder verloopt. Want dat blijft natuurlijk een wonderlijk fenomeen.

Toch blijf ik ook geloven dat het echt is. Ik heb namelijk een foto waarop het ene pootje anders staat dan op een andere foto die een paar minuten later is genomen. Dan moet hij dus bewogen hebben, doctor Watson.

Echt of namaak?

In één van de struiken, vlakbij het kweekcentrum van de "Orchideeënhoeve", hing deze vlinder.

"Spanwijdte" van de vleugels ongeveer 8 cm. Net als veel andere mensen heb ik hem of haar van dichtbij staan bewonderen en staan fotograferen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet zeker ben of dit nu echt of namaak is.
Hij hing er vrij levenloos bij, maar ik kan mij voorstellen dat een vlinder die uit de pop komt in het begin in een soort comatueuze toestand verkeert. Als de vleugels gespreid zijn en helemaal "opgepompt" dan komt er waarschijnlijk pas leven in.
Maar het geheel doet zo kunstmatig aan en hing daar zo rustig te hangen, dat het haast kunstmatig overkwam.
Zijn we dus met zijn allen gefopt? Of weet iemand hier meer van?

Doorschijnend

Een paar weken geleden waren we met de kleinkinderen in de "Orchideeënhoeve" in Luttelgeest in de Noord-Oostpolder.

Een mooie plek om o.a. bloemen, vlinders, vissen, schildpadden en reptielen te zien, en ... met een speeltuin natuurlijk.

Een leuk plek ook om te fotograferen. Nu had ik geen macrolens, noch een statief bij me, dus dit is gewoon maar "uit de hand genomen" en daardoor niet zo scherp.
Een grappig vlindertje. Ik heb eigenlijk nooit eerder vlinders gezien met doorschijnende vleugels.

Gevleugelde vrienden

Van Anthony Fokker met zijn Spin naar een vlinder is eigenlijk niet eens zo'n grote overstap.

Ik denk dat mensen sinds mensenheugenis hebben gekeken naar hoe onze gevleugelde vrienden, de vogels en de vlinders zich voortbewegen in de lucht.
De vrijheid om op te stijgen, je vleugels uit te slaan en neer te strijken waar en wanneer je maar wilt moet een geweldige kick geven.
Maar, hoe doen ze dat toch...?
Anthony Fokker kwam er achter, alhoewel we er, denk ik, nog lang niet alles van begrijpen.