De lente komt er aan!

Begin november heeft opa met zijn kleinzoon van 1,5 jaar bollen geplant in de tuin.

Vanmorgen waren de eerste tekenen zichtbaar!

Wonderlijk eigenlijk dat ondanks die dikke laag sneeuw en ijs het leven gewoon doorgroeit.

De krokussen gaan onverstoorbaar op het licht af en verspreiden ook nog eens warmte waardoor ze ruimte om zich heen scheppen en zo de kou verdrijven.

Ze weten ongetwijfeld nu al dat ze straks een prachtige bloem gaan voortbrengen.

Een hoopvol teken van een nieuwe lente.

Rietkragen

Ik kan me de schaatstochten nog wel herinneren door het Westland, langs die prachtige rietkragen, waar het licht zo heerlijk door kan spelen.

Over de Vlieten, de eerste en de tweede, en de Boonervliet kon je helemaal naar Maasland. Nam je een andere route dan kon je naar Schipluiden. En zelfs naar Delft, maar zover ben ik nooit gekomen.

Voorlopig is het echter gedaan met de vorst en zit zo'n tocht er niet meer in.

Vlaardingse Vaart

Toen ik deze week in de buurt was ben ik wel even gaan kijken hoe het is met het ijs op de Vlaardingse Vaart.

Er ligt in deze omgeving beduidend minder sneeuw dan in Putten, maar er ligt teveel om te kunnen schaatsen op de Vaart. Dat wil zeggen: het is er niet geveegd, want het ijs leek sterk genoeg.

Het zal nu met de dooi wel heel snel minder worden.

Koude poten?

Net zoals de schapen van gisteren kennelijk geen last hebben van een koude neus, zo zullen deze eenden ook wel geen last hebben van koude poten.

Toch?

Koude neus?

Het is natuurlijk zo dat schapen door hun dikke vacht weinig of geen last hebben van de kou.
Ik heb het ze niet gevraagd, maar dat is zo de algemeen heersende opvatting.

Maar ik kan me toch ook voorstellen dat als je de hele dag met je neus in de sneeuw moet wroeten, op zoek naar een grassprietje, je daar wel een beetje koude neus van krijgt.

Of zie ik dat verkeerd?

Bloemen

Voor vandaag wilde ik een foto uitzoeken met fleurige bloemen. In onze familie past dat ook wel een beetje bij deze dag. Maar dat valt niet mee.

Het valt me op dat mijn foto´s de afgelopen tijd überhaupt weinig kleur vertonen. Misschien verklaart dat ook wel, wat onlangs in het nieuws kwam, dat veel mensen aangeven de winter niet leuk te vinden. Het verlangen naar het voorjaar.

De vrolijkheid zal vandaag dus van binnenuit moeten komen. Dat is ook geen probleem, want als je goed kijkt zie je dat er onder die witte deken altijd nog iets vrolijks leeft.

Geschoren

Je zou zeggen dat dit schaap net geschoren is.

Ik moet hier overigens bij schrijven dat deze foto niet van deze winter is.

Wij hebben wel de indruk dat het tientallen jaren geleden is dat we hier een goede winter hadden, maar dit is een foto van 3 maart 2005, toen er ook een onwaarschijnlijke hoeveelheid sneeuw is gevallen.

Zo wit als sneeuw

Het zal vast wel weer een keer lente worden, maar voorlopig is de winter nog de baas.

Het bijzondere van deze wat rommelige foto is de kleur wit, voor zover je bij wit van een "kleur" kunt spreken.

Het wit van deze foto is een heel ander wit dan dat van de sneeuw van gisteren.

Toch heb ik er niets bijzonders mee gedaan. Dezelfde camera, dezelfde belichtingstijd, bijna hetzelfde diafragma. De ene foto is genomen om 9.30 uur, de andere om 10.00 uur.

Het verschil is dat die van vandaag genomen is op 21 december met een strak blauwe lucht. En die van gisteren is van 10 januari met een wit bewolkte lucht. Dat geeft een heel ander licht en een andere "kleur" wit.

De uitdrukking: "Zo wit als sneeuw", is dus eigenlijk heel betrekkelijk.

Witte Wereld

Het blijft natuurlijk een fantastisch mooi gezicht als je 's morgens opstaat en het eerste wat je ziet is één grote witte wereld.

Toegegeven, het zal hier en daar best wel wat overlast veroorzaken, maar we kunnen toch ook genieten van het moment?

Begijnhof

Een oase van rust, hier in het meest beroemde plekje van Amsterdam, het "Begijnhof", op een winterse dag in december 2009.

Je zou zeggen dat hier altijd, als contrast met de drukte van de stad, een soort van "zondagssfeer" hangt.

Vanaf ca. 1150 hebben hier Begijnen gewoond. De kerk dateert van 1397 en is gewijd aan Maria.

In 1971 overleed de laatste Begijn, zuster Antonia. Sindsdien is het dus eigenlijk geen Begijnhof meer in letterlijke zin.

Maar nog altijd beleef je er de sfeer van toegenegenheid, gebed en stilte.

Fotografiemuseum

Afgezien van de mooie exposities die het Fotografiemuseum "Foam" in Amsterdam weet te brengen is het gebouw zelf ook de moeite waard.

Van een aantal statige Amsterdamse panden aan de Keizersgracht heeft de architect een mooi modern museum weten te maken.

Zoals ook eerder in andere gebouwen werd ik ook hier getroffen door de fraaie trappartijen die een fotogeniek beeld opleveren.