Lake District 2016

Lake District 2016

donderdag 31 december 2009

Oudjaar


Het jaar is bijna ten einde. Een moment voor:

Herinneringen

"Op een avond zaten de eekhoorn en de mier naast elkaar op de bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil en zij keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. Zij hadden honing gegeten en gepraat over de zon, de oever van de rivier, brieven en vermoedens.
"Ik ga deze avond bewaren," zei de mier. "Vind je dat goed?"
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
De mier haalde een klein zwart doosje te voorschijn.
"Hier zit ook al de verjaardag van de lijster in," zei hij.
"De verjaardag van de lijster?" vroeg de eekhoorn.
"Ja," zei de mier en hij pakte die verjaardag uit het doosje. En zij aten weer zoete kastanjetaart met vlierbessenroom, en zij dansten weer terwijl de nachtegaal zong en het vuurvliegje aan- en uitging, en ze zagen de snavel van de lijster weer glimmen van plezier. Het was de mooiste verjaardag die zij zich konden herinneren.
De mier stopte hem weer in het doosje.
"Daar stop ik deze avond bij," zei hij. "Er zit al heel veel in." Hij deed het doosje dicht, groette de eekhoorn en ging naar huis.

De eekhoorn bleef nog lang op de tak voor zijn deur zitten en dacht aan dat doosje. Hoe zou die avond daar nu in zitten? Zou hij niet verkreukelen of verbleken? Zou de smaak van honing er ook in zitten? En zou je hem er altijd weer in kunnen krijgen als je hem eruit haalde? Zou hij niet kunnen vallen en breken, of wegrollen? Wat zou er trouwens nog meer in dat doosje zitten? Avonturen die de mier alleen had beleefd? Ochtenden in het gras aan de oever van de rivier, als de golven glinsterden? Brieven van verre dieren? En zou het ooit vol zijn, zodat er niets meer bij kon? En zouden er ook andere doosjes bestaan, voor treurige dagen?
Zijn hoofd duizelde. Hij ging zijn huis in en stapte in bed.

De mier lag toen al lang te slapen, in zijn huis onder de struik. Het doosje lag boven zijn hoofd, op een plank. Maar hij had het niet stevig genoeg dicht gedaan. Midden in de nacht schoot het plotseling open en een oude verjaardag vloog met grote snelheid naar buiten, de kamer in. En plotseling danste de mier met de olifant, in het maanlicht, onder de linde.
"Maar ik slaap!" riep de mier.
"O dat geeft niets," zei de olifant en hij zwierde met de mier in het rond. Hij zwaaide met zijn oren en zijn slurf en zei: "Wat dansen wij goed, hè?" en "O pardon" als hij op de tenen van de mier trapte. En hij zei, dat de mier ook best op zijn tenen mocht trappen.
De gloeiworm glom in de rozenstruik en de eekhoorn zat op de onderste tak van de linde en wuifde naar de mier.

Plotseling glipte de verjaardag het doosje weer in en even later werd de mier wakker.
Hij wreef zijn ogen uit en keek om zich heen. De maan scheen naar binnen en viel op het doosje op de plank. De mier stond op en duwde het deksel stevig dicht. Maar hij hield zijn oor nog wel even tegen het doosje en hoorde muziek en geritsel en gekabbel van golven. En hij dacht zelfs even dat hij de smaak van honing hoorde, maar hij wist niet zeker of dat wel kon. Hij fronste zijn voorhoofd en stapte weer in bed."

Uit het boek "Misschien wisten zij alles" van "Toon Tellegen".

Ik hoop alle goede herinneringen uit het afgelopen jaar in mijn doosje te bewaren. De minder goede gooi ik gelijk weg. Dat schept ruimte voor weer nieuwe ervaringen volgend jaar.
Ik wens iedereen een heel goede jaarwisseling, en mocht u zo'n doosje nog niet hebben, dan is het maken daarvan misschien wel een mooi voornemen voor het nieuwe jaar.

Amsterdam


Het lijkt wel of half Nederland tussen Kerst en Oud-en-Nieuw vrij is.
In ieder geval was het gisteren gezellig druk in Amsterdam.
Koud was het ook. En zo hoort het ook zo aan het eind van het jaar, met nog wat restanten van sneeuw, een fraai verlichte kerstboom op De Dam, met dampende paarden, een oliebollenkraam en met mensen met wolle mutsen en sjaals.
Echt een Dickens-sfeertje.

Je zou daar nog wat gedachten aan toe kunnen voegen over crisis, armoede, werkloosheid, etc., maar daar zie je in de winkelstraten van Amsterdam weinig van terug.
Misschien is het verschil met de 19e eeuw wel dat we ondanks dat alles toch in een betrekkelijke welvaart leven.

woensdag 30 december 2009

Het Valkhof


Eén van de opvallende dingen in het museum "Het Valkhof" is de enorme trap, of eigenlijk moet ik zeggen, zijn de enorme trappen.

Nu vind ik het niet onaardig om daar een plaatje van te schieten, maar het moet gezegd: je moet in een redelijke conditie zijn om al die trappen in het museum te betreden.

Natuurlijk zijn er liften en het gebouw is rolstoelvriendelijk gemaakt, maar het lijkt er op dat architekt Ben van Berkel van dit museum, dat als het ware tegen een stadsmuur aan is gebouwd, nogal wat heeft moeten bedenken om dat te realiseren.

Overigens staat op het bordje naast het kunstwerk:

Toon Teeken, Heerlen, 1944
"U aanspreekvorm", 1992
Olieverf op doek

dinsdag 29 december 2009

Oliebollen


Hebt u ze al, die heerlijke oliebollen?
Zo niet, dan zijn ze vandaag tot ca. 18.00 uur nog te koop op het Fontanusplein in Putten.

De mannen van het Mannenkoor Fontanus bakken ze met plezier en laten hiermee zien dat nog meer kunnen dan alleen maar zingen.

Madlot


Tijdens de tentoonstelling over het Getijdenboek van Katherina van Kleef, in het museum "Het Valkhof" in Nijmegen speelde afgelopen zondag de muziekgroep "Madlot" 15e eeuwse kerstliederen.

Met o.a. "Ons is geboren", waarvan de oudste versie in een Deventer liederen handschrift van eind 15e eeuw, met doedelzak en slaginstrumenten, en "Maria die zoude naar Bethlehem" gaan, een melodie uit een handschrift van ca 1480 uit het St. Agnes of Barbaraklooster te Utrecht, met koehoorn en gitaar.

maandag 28 december 2009

Katherina van Kleef


Het kan weliswaar nog maar een paar dagen, maar wie de gelegenheid heeft om in de kerstvakantie naar Nijmegen af te reizen moet beslist even langs bij het museum "Het Valkhof" om de tentoonstelling over het getijdenboek van "Katherina van Kleef" te zien.
Katherina, hertogin van Gelre, liet rond 1440 een zgn. Getijdenboek maken, een gebedenboek voor dagelijks gebruik, versierd met schitterende miniaturen en zorgvuldig gekozen latijnse teksten.

"Naast traditionele bijbelscènes zijn er ook originele nieuwe voorstellingen in te zien, geschilderd door een kunstenaar met een groot tekentalent. Het meest bijzonder zijn de eigentijdse taferelen uit het dagelijks leven en de middeleeuwse interieurs. De vele afbeeldingen worden door randversieringen omlijst, die zo afwisselend, grappig en ontroerend zijn, dat je er ook nu nog uren naar kunt kijken."

Aldus het prospectus van het museum.

Hier een afbeelding van de Heilige Familie aan de maaltijd met Maria met het kindje Jezus aan de borst en met Josef in een middeleeuws Hollands interieur bij de warme haard. Jozef komt net thuis van zijn werk en zit neergezakt in een stoel gemaakt van een ton. Hij heeft zojuist één van de houten "trippen" onder zijn leren muilen uitgedaan. De andere heeft hij nog aan.

zondag 27 december 2009

Voorbij


Het is al weer voorbij.
Dat kun je zeggen van het Kerstfeest, maar ook van de sneeuw.

Om dat laatste zullen de meeste mensen niet zo rouwig zijn. Naast plezier geeft het ook een hoop overlast. Op Kerstochtend de weg op voor familiebezoek is al geen pretje, voor iedereen die regelmatig in de file moet staan is het ronduit vervelend.

Uit een onderzoek onder de bezoekers van de website "winter.startpagina.nl" is gebleken dat een groot deel van de Nederlanders de winter niet leuk vindt. Op de vraag: "Wat is het leukste aan de winter?" antwoordde 35 %: "Ik vind de winter niet leuk."

Aldus een bericht in Trouw van 24 december.

zaterdag 26 december 2009

Een kerstverhaal


Geloven in wonderen
Op een dag, niet zo heel lang geleden, keek God vanuit de hemel naar de mensen op aarde. Hij zuchtte en sprak: "Wat kunnen de mensen elkaar het leven toch zuur maken. Ze vechten, ze mopperen en stoten elkaar het brood uit de mond.
Ze maken van het leven één groot tranendal, terwijl ik hen het leven gegeven heb om er van te genieten. Ze bouwen tanks, ze vormen legers en als de oorlog op het hevigst is, kijken ze omhoog naar de hemel en roepen: "Wanneer zal het nu eindelijk eens vrede zijn?" Ze hopen op een wonder, maar eigenlijk geloven ze niet meer in wonderen. Eigenlijk geloven ze helemaal nergens meer in."

De engelen zagen dat God zich bedrukt voelde.
"Kunnen we iets voor U doen?", vroegen ze. God dacht na en knikte. "Ik wil dat jullie naar de aarde gaan en dat jullie ervoor zorgen dat de mensen weer in wonderen gaan geloven."

De engelen knikten begrijpend en gingen zich klaarmaken voor hun reis naar de aarde. Toen ze klaar waren om te vertrekken, zagen ze er uit als echte kerstengelen: wit en wonderbaarlijk. God bekeek hen nadenkend en zei toen: "Zo kan het niet. De tijden zijn veranderd. De mensen lachen jullie uit. Ze geloven niet meer in engelen met vleugels en glanzend witte jurken. Trek die kleren uit en doe iets gewoons aan. Een bloemetjesjurk of een spijkerbroek. Een legging of een overall. Iets waar je je vleugels onder weg kunt stoppen. En doe iets aan je haar."

De engelen gingen weer. Ze knipten hun haren af of maakten er paardenstaarten van. Ze trokken gewone kleren aan, waaronder ze hun vleugels verstopten. En toen ze opnieuw voor God verschenen, kon je nog maar aan één ding zien dat ze engelen waren: aan het licht in hun ogen. Die ogen fonkelden zo helder en vrolijk dat het leek of al hun vroegere glans zich daarin verzameld had.
En God keek naar hen en zei: "Zo is het goed. Ga naar de aarde en zorg ervoor dat de mensen weer in wonderen gaan geloven."
"Maar hoe moeten we dat dan doen?", vroegen de engelen geschrokken. "Niemand ziet dat wij engelen zijn."
"De wonderen zijn de wereld nog niet uit." Antwoordde God.
Daar gingen de engelen. Met horten en stoten omdat ze hun vleugels niet konden gebruiken, daalden ze af naar de aarde en deden daar wat goed was in hun ogen.
God bleef eenzaam achter in de hemel en zei bij zichzelf: "Ik hoop dat ze het redden. Het is in deze tijd niet gemakkelijk om een goede engel te zijn. En te ontdekken dat de mensen eigenlijk niet meer in je geloven. Ik weet daar alles van."

Er zijn mensen die beweren dat de engelen nog steeds niet zijn teruggekeerd naar de hemel. Dat ze nog steeds op aarde wonen en hun best doen om de mensen opnieuw in wonderen te laten geloven. Er zijn zelfs mensen die beweren dat hun buurvrouw een engel is, of hun tante of de bakker van de hoek. Maar of dat waar is?

Ik wens u toe dat u volgend jaar veel mensen zult ontmoeten met licht in de ogen.

(Ikonen: Michaël en Gabriël, 9,5 x 29,5 cm. "Ikonenpagina" Marja Benschop-Smit)

vrijdag 25 december 2009

De geboorte van Christus


De geboorte van Christus

Veel van wat op een ikoon staat afgebeeld heeft een boodschap aan de beschouwer.
Op deze ikoon zien we allerlei gebeurtenissen die te maken hebben met de komst van Christus op aarde.
Christus wordt geboren in een grot. In het donker wordt het licht geboren. Zo ook zal er een geboorte moeten plaatsvinden in het binnenste van een mens.
Het kind ligt niet in een kribbe, maar in een grafkist, in doeken gewikkeld. Als een dode, een vooraankondiging van het lijden en sterven.

Voor de twijfelende Jozef zien we waarschijnlijk een in de woestijn levende asceet, die Jozef de profetieën uit komt leggen.

Links verschijnt een engel in een droom aan Jozef die hem vertelt dat hij moet vluchten. Rechtsonder wordt de vlucht naar Egypte weergegeven.

(Ikoon 36 x 44 cm. "Ikonenpagina" Marja Benschop-Smit.)

donderdag 24 december 2009

IJspret


Het heeft weliswaar even gewinterd, maar echt schaatsweer en zoveel ijs als vorig jaar hebben we tot nu toe niet gehad.
Het was toen één groot schaatsfeest tussen kerst en oud-en-nieuw.

Als ik mij goed herinner is er zelfs nog een poosje sprake geweest van een mogelijke Elfstedentocht.
Zover is het nu nog lang niet. Maar wie weet, wat niet is kan nog komen...

Voor de liefhebbers is er nu een film over de Elfstedentocht van '63: "De hel van '63".
Om herinneringen op te halen, of om er vast een beetje in te komen.

woensdag 23 december 2009

Winter


Op 21 december is de "Winter" begonnen.
Je zou zeggen dat je aan deze foto, genomen op 21 december, al kunt zien dat de dagen weer gaan lengen.

Of is de wens de vader van de gedachte?

In ieder geval is het omslagpunt voorbij, alhoewel het nog lang geen zomer is. De aarde warmt weliswaar in rap tempo op, maar we hebben dit jaar tot nu toe een aardige winter.
Net zoals vorig jaar trouwens.