Wijs

De uil staat bekend als een wijze vogel. En, zeg nou zelf, je ziet deze toch denken.
Dat idee, dat de uit een wijze vogel is, is al heel oud. Het was de oude Grieken al opgevallen dat een uil dingen hoort en ziet die wij niet zien. Daarom noemde ze hem "de vogel van de wijsheid".

Maar of dat ook echt zo is wordt ook wel betwijfeld. De uil staat ook symbool voor domheid. Als je een uilskuiken wordt genoemd is dat niet bepaald een aanbeveling.

Google

De wegen van Google zijn ondoorgrondelijk.

Het is de laatste tijd gebruikelijk dat mijn berichten na enkele dagen zo'n 15 tot 20 keer zijn aangeklikt. Naarmate ze langer op het Blog staan neemt dat natuurlijk toe. Maar tot mijn verbazing is het bericht van 3 oktober j.l. "Verbeeldingskracht" inmiddels ruim 1900 keer geraadpleegd. Dat is dus gemiddeld bijna 300 keer per dag. Tenminste, dat beweert mijnheer Google in de teller. Als ik naar de "Sitemeter" kijk, helemaal onder aan de pagina, dan zie ik daarvan niets terug.

Je kunt op het Blog ook kijken naar de verkeersbronnen. Daaruit blijkt dat de belangstelling uit Amerika afkomstig is. Zou mijnheer Google niets anders te doen hebben dan de hele dag naar mijn bericht "Verbeeldingskracht" te gaan zitten koekeloeren? Wordt ik ineens gestalkt? Of blijft er ergens een palletje haken bij de teller? Je weet het niet hè, je weet het niet.

Ik heb de neiging om terug te willen kijken. Zoals deze uil doet, die ik in 2008 op de Etstoeldag in Anloo fotografeerde. Zo van: ziet u het wel goed, mijnheer Google?

Wenteltrap

De St. Gertrudiskerk in Workum dateert uit 1480. In 1523 zijn de kerk, de toren en het zogenaamde blokhuis in een oorlog kapotgeschoten. Het altaar en een aantal kostbare relieken moesten het ontgelden.
Bijna een eeuw later was de kerk weer voor 60% herbouwd, maar bleven kerk en toren gescheiden bestaan.

Voor een kleine gemeenschap als Workum lijkt me dit een enorme kerk. Maar er moest natuurlijk vroeger ook in de kerk begraven worden en daarvoor had je ruimte nodig.

In de kerk heb ik weer een prachtige trap ontdekt. Een wenteltrap die leidt tot boven het plafond. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat er zich daarboven bevindt. Maar misschien is het alleen maar bedoeld voor het onderhoud van het dak en de plafonds.

Uffing

Workum is trots op broeder Uffing (945 - 1025). Dankzij deze monnik is Workum in de geschiedenisboekjes vanaf de tiende eeuw terug te vinden.

Uffing was een jongeman die geboeid was door wat de monniken van het nabij gelegen St. Odulphusklooster in Hemelem vertelden. Hij trad in als monnik en leerde er lezen en schrijven.

Later laat hij zich inschrijven onder de naam Uffing van Workum in het klooster te Werden (bij Essen), gesticht door de Friese apostel Liudger. Aldus informatie van "Museum Warkums Erfskip"

Het beeld van Uffing is in in opdracht van de stad Workum in 1997 gemaakt door Sofie Hupkens.
En PS: als u inlogt op het gezicht is er nog een mooi spinnenweb te ontdekken.

Gildenbaren

Een opvallende bezienswaardigheid in de St.Gertrudiskerk in Workum is de verzameling "gildenbaren" die men daar heeft tentoongesteld.

Er staan twaalf doodsbaren opgesteld, steeds twee op elkaar. Zo'n doodsbaar werd gebruikt voor het vervoer van de doodskist van een overledene. Acht mannen droegen de overledene naar zijn laatste rustplaats.
De Gilden uit de 18e en 19e eeuw (een soort vakverenigingen) hadden baren in eigendom, die beschilderd waren met passende symbolen en teksten. De onderste baar hier was voor de timmerlieden:
"Wie kan yts nodigers werk betoonen, als te maken huizen om in te woonen.
Om 't licht en tot beschut voor wind en regensnood, maak ik daarin ruiten klein en groot, Gedenk de dood."
Heel apart.

Vrede en alle goeds

Op de terugweg uit Texel een paar weken geleden zijn we over de Afsluitdijk en door het Gaasterland gereden. We kwamen daarbij o.a. bij het karakteristieke dorpje Workum. U weet wel, van Jopie Huisman.

In het dorp staat de imposante St. Gertrudiskerk. Hij dateert van 1480. Na de katholieke periode werd de kerk na de Reformatie Protestants en is dat tot op heden gebleven. 's Zondags bezoeken nog altijd zo'n 200 mensen de kerk.
Wij vonden in de kerk, op een poster van de PKN, een opvallende tekst die ik u voor deze zondag niet wil onthouden:

Welkom

Hier is een stoel voor wie moe is.

Hier is hoop voor wie verdwaald is.

Hier is liefde voor wie vol wrok is.

Hier is geloof voor wie twijfelt.

Hier ben je thuis zoals je bent.

Sta even stil en sluit je ogen.

Want in de stilte

hoor je de echo van Gods woord.

Ga zitten en hol jezelf niet voorbij.

Vouw je handen,

open je hart,

en bid.

En als je dat niet kan,

als je niet geloven kan omdat je pijn hebt,

ga dan van hier met deze groet: 

"Vrede en alle goeds"

Ik wens u een goede en gezegende zondag.

Toezicht

Even verderop in een ander weiland van de Arkenheense Polder zat de partner (?) van de buizerd waarvan ik gisteren een foto liet zien. Ik ben er nog steeds niet uit wie nu het mannetje en wie het vrouwtje is.
Deze leek wat kleiner en zou dus wel eens mijnheer buizerd kunnen zijn. Dan moet ik mijn bericht van gisteren eigenlijk even corrigeren.

Deze zat rustig op een paaltje en hield ook daar alles goed in de gaten. Nieuwsgierig waarschijnlijk naar wat ik daar aan het doen was met die grote toeter.

Toen ik na verloop van tijd mijn auto een stukje verplaatste vond hij het welletjes en ging honderd meter verder op een ander paaltje zitten, op een wat veiliger plek.
Maar toen had ik mijn foto's gelukkig al gemaakt.

De baas

Afgelopen week was ik weer even in de Arkemheense Polder in Nijkerk. En, zowaar, mijn vriend, de buizerd was er ook weer.

Hij bleef rustig zitten, maar hij hield mij natuurlijk goed in de gaten. En met zijn manier van kijken maakt hij duidelijk wie er uiteindelijk de baas is daar in het weiland.
Ik gun het hem van harte, al is het alleen maar omdat het vandaag dierendag is.

Verbeeldingskracht

Ik herinner mij dat ik een aantal jaren geleden ook al eens bij het stoomgemaal was. Ik heb het even voor u opgezocht: 17 april 2006.

Voor de vergelijking, zie de foto in het Blogbericht van 25 september j.l.
De knotwilgen stonden er toen geknot bij.  Deze foto maakte in destijds met een Canon Powershot S60. Destijds een topper met maar liefst 5 megapixels, "Stijlvol en boordevol functies", en met de slogan: "Zo groot als uw verbeeldingskracht, zo klein als uw broekzak".
Als ik nu naar de foto kijk denk ik: tjonge, tjonge, wat is de techniek dan toch vooruitgegaan. Met sprongen! Of verbeeld ik me dat maar?

Liefde

Uiteindelijk draait het bij het stoomgemaal Hertog Reijnout maar om één ding: liefde.

Al die stoere mannen die waarschijnlijk vroeger niets anders deden dan met treintjes spelen, besteden, uit lief-hebberij, nu hun vrije tijd aan het in stand houden van dit prachtige stukje techniek uit 1882, uit de voor-vorige eeuw dus. Het stoomgemaal was en is nog steeds heel functioneel en een mooi staaltje van oer-Hollands waterbeheer.
En en passant blijkt het stoomgemaal Hertog Reijnout tegenwoordig ook nog eens een mooie locatie te zijn voor je bruidsfoto's.

Vast en zeker

Waarom ik hier vast bij heb gezet?
Het was het eerste woord wat mij te binnen schoot.

Alles alles beweegt en heen en weer wordt geslingerd dan heb je behoefte aan vastigheid. Dat geldt, in overdrachtelijke zin, voor veel dingen in het leven. Als je een dubbele verankering hebt dan zit je goed. Vast en zeker.