Een trapje naar de volgende verdieping. De volgende twaalf en een half jaar.
Het was overigens stil in het museum Flanders Fields in Ieper.
Een trapje naar de volgende verdieping. De volgende twaalf en een half jaar.
Het was overigens stil in het museum Flanders Fields in Ieper.
Het viel mij op dat in de diverse musea in Ieper en omstreken toch nog een behoorlijk aantal foto's te vinden was van de Eerste Wereldoorlog, zelfs van wat er in de loopgraven gebeurde. En van redelijke kwaliteit. Maar er is weinig of niets te vinden over de fotografen zelf of aan de apparatuur die werd gebruikt. Op mijn vraag daarover aan één van de suppoosten kreeg ik als antwoord dat fotografen niet werden gerekend tot de krijgsmacht en dus geen aandacht kregen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld alle verzorgers en artsen. Fotografen legden alleen maar vast wat er gebeurde. Dat werd bovendien soms ook wel eens geënsceneerd. Er was ook fotomateriaal en filmmateriaal nodig om het thuisfront gerust te stellen over de vorderingen die werden gemaakt.
De suppoost wist ook direct de naam van een fotograaf te noemen die daar een belangrijke rol in heeft gespeeld: Frank Hurley, een Australische fotograaf die zowel in de Eerste als in de Tweede Wereldoorlog actief was als oorlogsfotograaf.
Even verderop, in Langerak ligt de Deutsche Kriegsgräberstätte, met ruim 44.000 gesneuvelde Duitse militairen, waarvan 25.000 in een massagraf. Vanwege het grote aantal "vrijwillige" Duitse studenten kreeg het de naam "Studentenfriedhof".
Het zijn zomaar twee voorbeelden van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog die aan 500.000 mensen het leven heeft gekost. Bizar en indrukwekkend!
De Menenpoort in Ieper werd in 1927 door de Britten gebouwd ter nagedachtenis aan de bijna 60.000 Engelse militairen die in de Eerste Wereldoorlog zijn omgekomen. Sindsdien wordt er iedere avond om 20.00 uur door een aantal koperblazers de Last Post gespeeld, opdat wij niet vergeten hoe zij voor ons streden...
Nou ja, leeg is het er natuurlijk nooit. Er zijn zo'n 54.869 namen in de poort ingebeiteld van gesneuvelde militairen die vermist zijn of niet meer teruggevonden konden worden. Zij staan voor evenzovele zielen die met ons verbonden zijn.
Niet zo'n spectaculaire trap. Maar het kan ook niet alle dagen feest zijn. Ik heb even overwogen om door de knieën te gaan zodat dat beeld virtueel de trap op loopt. Maar dan is de trap niet meer zichtbaar.
U moet dat effect er dus zelf maar even bij bedenken.
"Beeld van een aantal "Poaskearls" In Ootmarsum wordt Pasen zeer uitbundig gevierd. Op eerste paasdag maken de poaskearls (Paascommissie) twee maal een rondgang om de kerk en zingen daarbij paasliederen. Om 5 uur begint het Vlöggeln: hand-in-hand lopen de inwoners van Ootmarsum (en andere belangstellenden) in een lange sliert door het stadje naar het marktplein om twee paasliederen te zingen (die telkens afwisselend worden herhaald) en daarna tot besluit de kinderen driemaal op te tillen, waardoor de Verrijzenis van Jezus-Christus wordt gesymboliseerd. De oorsprong van dit vlöggeln is onzeker, maar het is een eeuwenoud gebruik. Mogelijk stamt het van van een middeleeuwse processie van geestelijken.
Het beeld is op 18 maart 1989 onthuld door de Poaskearls. Het
werd aan de gemeenschap van Ootmarsum aangeboden door de jubilerende Twentse
Damastfabriek."
Het is weliswaar vandaag geen Pasen. Maar ik wens u toch een goede zondag.